المپیاد نجوم


لمپیاد نجوم: جستجوی ماه به چه شکل خواهد بود؟ مأموریت‌های آپولوی ناسا این فرصت را در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ به بشر داد. به ویژه، مأموریت آپولو ۱۵ به درک بهتر سطح ماه اختصاص داشت و کوهستان ها، دره‌ها، دریاها و ارتفاعات این قمر را بررسی کرد.

hillpan apolloدیوید اسکات و جیمز ایروین تقریبأ سه روز را بر روی ماه سپری کردند، درحالیکه آلفرد وردن در اتاق فرمان سفینه فضایی در حال گردش بود. این مأموریت که در روز ۲۶ جولای سال ۱۹۷۱ از روی زمین آغاز شد اولین مأموریتی بود که در آن از یک وسیله نقلیه قمری استفاده شد. دیوید اسکات در این عکس پانوراما که به طور دیجیتالی ترکیب شده مشاهده می شود و در حال کاوش محیط پیرامونش می باشد. او در حال بررسی یک تخته سنگ در جلوی قله ام تی هادلی دلتا است. سایه جیمز ایروین در سمت راست دیده می شود، درحالیکه در سمت راست یک دشت قمری روشن و متنوع دیده می شود. مأموریت آپولو ۱۵ حدود ۷۶ کیلوگرم سنگ قمری را با خود به زمین آورد تا تحت بررسی دقیق قرار گیرند. در آینده پیش‌رو، ناسا و آژانس‌های هوایی دیگر همچنان کاوش های انسانی خود بر روی ماه، مریخ و فراتر از آنها ادامه می دهند.

سایت علمی لمپیاد نجوم / منبع: apod

درباره : نجومی

وضعیت نامناسب آب‌های شیرین,اخبار علمی,خبرهای علمی,طبیعت و محیط زیست

کارشناس تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست با اشاره به نتایج آخرین گزارش صندوق حیات وحش، از کاهش ۶۰ درصدی شاخص کره حیات، نابودی ۵۰ درصد آب‌های شیرین کره زمین، برداشت ۱۱۰ میلیون تنی غیر مجاز از دریاها و ورود ۱۲ میلیون تن پلاستیک به اقیانوس‌ها خبر داد.

به گزارش ایسنا، اصغر مبارکی با اشاره به آخرین وضعیت تنوع زیستی جهان با توجه به گزارش‌های بین‌المللی، اظهار کرد: صندوق جهانی حیات وحش (wildlife fund world)، هر دو سال یک‌بار گزارشی تحت عنوان «گزارش کره حیات» ( Living PlaneReport) منتشر می‌کند، این گزارش، ارزیابی از وضعیت کره زمین و تنوع زیستی جهانی است که از سال ۱۹۹۸ این گزارش تهیه می‌شود. وی با بیان اینکه مهمترین شاخص مورد بررسی در گزارش حیات کره، شاخص کره حیات (Living PlaneIndex) است که انواع گونه‌ها را به لحاظ فراوانی رصد می‌کند، گفت: در گزارش ۲۰۱۸، بیش از ۱۶ هزار جمعیت از ۴۰۰۰ گونه گیاهی و جانوری بررسی و کاهش ۶۰ درصدی شاخص کره حیات برآورد شده است که نشانگر وضعیت نزولی جمعیت گونه‌های گیاهی و جانوری جهان است.

 

ارزش‌افزوده ۵۰۰ میلیارد دلاری گرده‌افشان‌ها

این کارشناس تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست همچنین ادامه داد: در این گزارش به کاهش چشمگیر جمعیت گونه‌های گرده‌افشان مثل حشرات، خفاشان و پرندگان اشاره شده است. بیش از ۲۰ هزار گونه گرده‌افشان در جهان وجود دارد که متاسفانه بسیاری از جمعیت این گونه‌ها در حال ازبین رفتن است. 

 

نکته حائز اهمیت آن است که ۲۳۵ تا ۵۵۷ میلیارد دلار ارزش‌افزوده سالانه این گونه‌های گرده‌افشان است که برای تولیدات کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گیرد و از بین رفتن این گونه‌ها، قطعا خسارت اقتصادی بسیاری ایجاد خواهد کرد. برای همین است که در برخی کشورها تولید و فروش زنبورهای گرده‌افشان رایج شده است.

 

۱۲.۵ میلیون تن پلاستیک وارد شده به دریاها

به گفته مبارکی، در گزارش کره حیات سال جاری که توسط صندوق جهانی حیات وحش منتشر شده؛ به موضوع برداشت بیش از حد از انواع گونه‌های دریایی پرداخته و عنوان شده که در سال ۲۰۱۴، بیش از ۱۱۰ میلیون تن برداشت از دریاها و اقیانوس‌های دنیا صورت گرفته و بر اساس این گزارش، اوج برداشت در سال ۱۹۹۶ و به میزان ۱۳۰ میلیون تن بوده است. افزون بر برداشت بیش از حد از منابع دریاها و اقیانوس‌ها، پلاستیک‌ها نیز عامل مهمی در به مخاطره‌افتادن کارکرد اکولوژیک این منابع آبی است چون آمارها نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۰ میزان پلاستیک وارد شده به دریاها و اقیانوس‌ها ۴.۵ تا ۱۲.۷ میلیون تن بوده است.

 

این کارشناس حوزه تنوع زیستی در ادامه اظهار کرد: وضعیت نامناسب آب‌های شیرین شامل رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و تالاب‌ها موضوع مهم دیگری است که در گزارش کره حیات سال ۲۰۱۸ مورد توجه قرار گرفته و نسبت به نابودی آن هشدار داده شده است. بر اساس این گزارش با اینکه آب‌های شیرین تنها یک درصد از مساحت کل زمین را تشکیل می‌دهد اما در همین یک درصد، ۱۰ درصد از کل گونه‌های جهان وجود دارد که از این ۱۰ درصد، یک سوم آن مهره داران شناخته‌شده جهان هستند.

 

نابودی ۵۰ درصد آب‌های شیرین جهان از ۱۹۰۰

وی با بیان اینکه متاسفانه در قرن ۲۰ بیشترین مقدار انقراض گونه‌های گیاهی و جانوری در آب‌های شیرین ثبت شده است، در این باره مطرح کرد که از سال ۱۹۰۰، بیش از ۵۰ درصد آب‌های شیرین کاهش یافته که مهمترین دلیل آن، ساخت سدها روی رودخانه‌ها است که باعث تغییر در رژیم هیدرولوژیک رودخانه‌ها و قطع ارتباط رودخانه‌ها شده است، نکته قابل توجه در مورد آب‌های شیرین آن است که ۷۰ درصد برداشت آب شیرین برای کشاورزی استفاده می‌شود.

 

این کارشناس سازمان محیط زیست همچنین با اشاره به محتوای گزارش کره حیات ۲۰۱۸ اظهار کرد: در بخشی از گزارش ۲۰۱۸ کره حیات به نقل از پنل علمی کنوانسیون تنوع زیستی اشاره شده که تاکنون تنها ۱۵ درصد از کره زمین دست نخورده باقی مانده است که تا سال ۲۰۵۰ این رقم به ۱۰ درصد کاهش می‌یابد.

 

مبارکی با اشاره به اینکه در گزارش کره حیات ۲۰۱۸، برداشت بیش از حد از منابع طبیعی و فعالیت‌های کشاورزی به عنوان عوامل اصلی کاهش تنوع زیستی مطرح شده است، اظهار کرد: ورود گونه‌های مهاجم به زیستگاه‌های طبیعی عامل موثر دیگر در کاهش جمعیت گونه‌های گیاهی و جانوری ارزشمند است که در ابتدا با اهداف تجاری وارد کشورها می‌شود و به تدریج با ورود به عرصه‌های طبیعی به گونه مهاجم تبدیل می‌شود.

 

برای مثال در ایران سنبل آبی و لاک‌پشت گوش قرمز گونه‌های تجاری وارداتی هستند که طی سال‌های اخیر به عنوان گونه‌های مهاجم حیات گونه‌های ارزشمند را در معرض خطر قرار داده‌ است. 

 

وی در مورد عوامل کاهش جمعیت تنوع زیستی جهان گفت که آلودگی زیستگاه‌ها از طریق کودها و سموم، فعالیت‌های معدن‌کاوی، آتش‌سوزی‌ها و ساخت سدها عاملی است که در گزارش کره حیات مورد اشاره قرار گرفته است، همچنین در کنار این عوامل، به پدیده تغییر اقلیم اشاره شده که به عنوان یکی از محرکان اصلی از بین رفتن تنوع زیستی جهان مطرح شده است. 

 

این کارشناس تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست در پایان تاکید کرد که بر اساس آخرین گزارش‌های لیست سرخ اتحادیه جهانی حفاظت، بیش از ۲۶ هزار گونه گیاهی و جانوری جهان در معرض تهدید انقراض هستند.

 

درباره : نجومی

احتمال دارد کره‌ی زمین در روزهای اولیه‌ی پیدایش حیات، به دلیل وجود نوعی گونه‌ی زیستی خاص، به رنگ ارغوانی بوده باشد؛ کشفی که برای جستجوی حیات فرازمینی در آینده مفید خواهد بود.

احتمال می‌‌رود که گونه‌‌های اولیه‌‌ی زیستی روی زمین با استفاده از یک مولکول ارغوانی‌رنگ به‌ نام رتینال، قادر به تولید انرژی متابولیک از نور خورشید بوده باشند؛ مولکولی که احتمالاً در دوره‌‌ای پیش از تکامل کلروفیل و فتوسنتز وجود داشته است. اگر رتینال در دیگر نقاط جهان نیز تکامل یافته باشد، می‌تواند یک امضای زیستی متمایز ایجاد کند؛ چرا که نور سبز را به همان شکلی جذب خواهد کرد که پوشش گیاهی روی زمین، نورهای قرمز و آبی را جذب می‌کند.

اتمسفر زمین همیشه حاوی این مقدار قابل‌توجه از اکسیژن نبوده است. در دو میلیارد سال اول از تاریخ سیاره‌‌ی ما، اتمسفر زمین غنی از دی‌اکسید کربن و متان بود؛ اما حدود ۲/۴ میلیارد سال پیش، یک تغییر رخ داد: رویداد بزرگ اکسیژن‌‌زایی که غلظت اکسیژن آزاد در اتمسفر ما را به‌‌طرز چشمگیری افزایش داد. علت این پدیده، سیانوباکتری‌‌ها بودند. این موجودات می‌‌توانند فتوسنتز کنند؛ یا به‌‌عبارتی نور خورشید و دی‌اکسید کربن را جذب کرده و از طریق ماده‌‌ی سبز رنگی به‌‌نام کلروفیل، آن را به قند (سوخت اصلی فرایندهای حیات) و اکسیژن (به‌‌عنوان محصول جانبی) تبدیل می‌‌کنند.

مقاله‌های مرتبط:

گونه‌های زیستی فتوسنتزکننده در ۳/۵ میلیارد سال پیش، یعنی زمانی قبل از رویداد بزرگ اکسیژن‌زایی نیز وجود داشته‌اند. اما پدیده‌‌های دیگری مانند مکانیسم‌های زمین‌شناسی که قادر به حذف اکسیژن از اتمسفر بودند، روند اکسیژن‌‌زایی را به تعویق انداختند. با این حال، منشأ و نحوه‌‌ی تکامل فوتوسنتز به‌‌وسیله‌‌ی کلروفیل، همچنان ناشناخته باقی ماند. شیلادیتیا دس‌‌سرما، استاد زیست‌شناسی مولکولی در دانشگاه مریلند به همراه دکتر ادوارد شوایترمن، اخترزیست‌‌شناس از دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، این ایده را مطرح کرده‌اند که رتینال پیش از پیدایش کلروفیل وجود داشته است و این دو رنگدانه درصدد جذب نور خورشید در طول‌موج‌های مکمل بوده‌‌اند.

زمین / earth

دس‌‌سرما می‌گوید:

متابولیسم‌‌های نورپرود بر پایه‌‌ی رتینال، هنوز در سراسر جهان (به‌‌خصوص در اقیانوس‌ها) رایج هستند و یکی از مهم‌ترین فرآیندهای زیست‌‌انرژی روی کره‌‌ی زمین محسوب می‌‌شوند.

جذب نور

کلروفیل، نور را در طول‌موج‌های ۴۶۵ و ۶۶۵ نانومتر جذب می‌کند. به همین دلیل است که برگ‌ها سبز به نظر می‌رسند؛ زیرا  آن‌ها نور سبز را به‌جای جذب کردن، منعکس می‌کنند؛ با این حال، بیشترین مقادیر در طیف نور خورشید، حدود ۵۵۰ نانومتر است که شامل نور زرد و سبز می‌شود.

تعدادی از پروتئین‌ها که نور خورشید را جذب می‌کنند شامل یک مولکول رتینال هستند؛ از جمله یک پروتئین با نام bacteriorhodopsin که طول‌موج‌‌هایی با حداکثر طول‌موج ۵۶۸ نانومتر (نزدیک به حداکثر طول‌موج نور خورشید) را جذب می‌‌کنند. این طول‌موج بیشتر در محدوده‌ای است که کلروفیل قادر به جذب آن نیست. دس‌‌سرما می‌گوید که این دقیقاً همان چیزی است که باعث شد ما فکر کنیم که این دو رنگدانه‌ (رتینال و کلروفیل) ممکن است در همکاری باهم فعالیت کنند. رتینال مولکولی ساده‌‌تر است؛ از این جهت، احتمالاً زودتر از کلروفیل پدید آمده است. پس از آن، با پدید آمدن کلروفیل (که در تبدیل نور خورشید به انرژی متابولیک کارآمدتر است‌‌)، این دو با همکاری یکدیگر، بخش‌‌های مختلف از طیف نور را جذب و تبدیل کردند.

آزمایش‌ها نشان داده‌اند که با ترکیب کردن bacteriorhodopsin با غشای وزیکول می‌‌توان عملکرد یک سلول زیستی را شبیه‌‌سازی کرد؛ به‌‌گونه‌‌ای که انرژی حاصل از نور خورشید در سلول ذخیره شود. دس‌‌سرما می‌گوید که این نوآوری، نسخه‌‌ای بازسازی‌‌شده از تکامل سلول‌‌های بدوی است. اختلاف پتانسیل الکتریکی بین داخل و خارج غشا، به سلول اجازه می‌دهد تا انرژی تولید کند و این ممکن است یکی از مهم‌ترین دلایل برای این باشد که چرا سلول‌ها، واحد بنیادین زندگی محسوب می‌‌شوند.

زمین / earth

پوشش گیاهی زمین حاوی کلروفیل است که نور قرمز و آبی را جذب می‌کند و نور سبز را بازتاب یا عبور می‌دهد؛ به همین دلیل است که برگ‌های درختان، سبز به نظر می‌رسند

لبه‌ی سبز

مشاهده‌ طیف ارغوانی در سطح کرات دیگر، می‌تواند نشانه‌ای از وجود حیات مبنی بر رتینول باشد

از آنجا که گیاهان روی زمین نور قرمز را جذب ولی نور فروسرخ را منعکس می‌کنند؛ مشاهده‌‌ی گیاهان با استفاده از طیف‌‌نما نشان می‌دهد که کاهش چشمگیری در نور بازتاب‌‌شده در طول‌موج‌های قرمز رنگ دیده می‌‌شود؛ این کاهش ناگهانی «لبه‌‌ی قرمز» نامیده می‌شود. کارشناسان پیشنهاد می‌‌کنند که در هنگام بررسی سیاراتی که امکان حیات در آن‌‌ها وجود دارد، دانشمندان باید با کاوش طیف نور منعکس‌شده از سیاره، در جستجوی یک لبه‌‌ی قرمز باشند؛ چرا که چنین نشانه‌‌ای، دال بر وجود پوشش گیاهی بر پایه‌‌ی کلروفیل یا معادل فرازمینی آن خواهد بود.

از آنجا که رتینال، نور سبز و زرد را جذب می‌کند و نور قرمز و آبی را بازتاب داده یا عبور می‌‌دهد؛ پس گونه‌‌های حیات بر پایه‌‌ی رتینال، به رنگ ارغوانی به نظر خواهد رسید. دس‌‌سرما و شوایترمن، این مرحله از تاریخ زمین را به‌‌عنوان «زمین ارغوانی» توصیف می‌کنند. از آنجا که رتینال مولکولی ساده‌تر نسبت به کلروفیل است؛ پس احتمال کشف آن به‌‌عنوان گونه‌‌های حیات رایج در دیگر سیاره‌‌ها بیشتر خواهد بود. بنابراین مشاهده‌‌ی یک «لبه‌‌ی سبز» در طیف یک سیاره، به‌‌طور بالقوه می‌تواند در حکم یک امضای زیستی برای وجود زندگی بر پایه‌‌ی رتینال باشد.

شوایترمن می‌گوید:

این کشف در حکم یک کلید مرجع دیگر در کتابخانه‌‌‌‌ی امضاهای زیستی بالقوه است که ما می‌توانیم در جاهای دیگر، به دنبال آن بگردیم.

برنامه‌‌ی زیست‌شناسی فرگشتی و فرازمینی زیست‌‌اخترشناسی ناسا، موسسه‌‌ی زیست‌‌اخترشناسی ناسا (NAI) و شبکه‌‌ی NExSS، حمایت از این پژوهش را به عهده داشتند. NExSS، یک شبکه‌‌ی هماهنگی پژوهشی در ناسا است که توسط برنامه‌‌ی زیست‌‌اخترشناسی ناسا پشتیبانی می‌شود. این بخش از برنامه‌‌، بین بخش علوم سیاره‌ای (PSD‌‌) و بخش اخترفیزیک به‌‌صورت مشترک در حال انجام است.

درباره : نجومی

MIT Alien Beaconبه گزارش لمپیاد نجوم به نقل از ایسنا،  پژوهش دانشمندان دانشگاه “ام.آی.تی”(MIT) نشان می‌دهد که اگر لیزر با قدرت یک تا دو مگاوات و با استفاده از تلسکوپی به اندازه ۳۰ تا ۴۵ متر به فضا بتابد، پرتویی از پرتو فروسرخ ایجاد می‌کند و این پرتو آنقدر قوی است که می‌تواند در مقابل انرژی خورشید دوام بیاورد. اگر اخترشناسان بیگانه‌ای، به اکتشاف در راه شیری مشغول باشند و یا در منظومه‌های نزدیک به ما مانند “پروکسیما قنطورس” یا “تراپیست-۱” زندگی کنند، می‌توانند چنین سیگنالی را تشخیص دهند. اگر این سیگنال از منظومه‌های دیگر شناسایی شود، می‌توان همین لیزر را برای ارسال پیام‌هایی مانند کد مورس به کار برد.

“جیمز کلارک” دانشجوی فارغ‌التصیل دانشگاه ام.آی.تی و نویسنده این پژوهش گفت: «اگر بتوانیم ارتباط با بیگانگان را به سادگی آغاز کنیم، امکان ارسال پیام با سرعت ۱۰۰ بیت در ثانیه نیز وجود خواهد داشت.» اگرچه دسترسی به بیگانگان با چنین روشی، غیرممکن به نظر می‌رسد اما کلارک باور دارد که این کار با ترکیب فناوری‌های کنونی ممکن خواهد بود.

وی افزود: «این کار، یک پروژه چالش‌برانگیز است اما غیرممکن نیست. لیزرها و تلسکوپ‌های کنونی می‌توانند سیگنال‌های قابل تشخیصی تولید کنند؛ در نتیجه یک بیگانه با دیدن سیاره ما، وجود یک پرتو غیرمعمول و طیف آن را تشخیص می‌دهد. ما از وجود بیگانگان مطمئن نیستیم اما اگر چنین موجوداتی در کهکشان ساکن باشند، این فناوری توجه آنها را جلب خواهد کرد.»

کلارک، کار خود را با بررسی احتمال ساخت یک برج دیده‌بانی سیاره‌ای آغاز کرد. وی در این باره گفت: هدف من این بود که احتمال ساخت یک برج دیده‌بانی سیاره‌ای را با استفاده از تلسکوپ‌ها و لیزرهای کنونی بررسی کنم. او یک طراحی مفهومی را با استفاده از لیزر فروسرخ و یک تلسکوپ آغاز کرد تا بر شدت لیزر تمرکز بیشتری داشته باشد. هدف کلارک، تولید یک سیگنال فروسرخ بود که حداقل، ۱۰ برابر قوی‌تر از انتشار طبیعی پرتو فروسرخ خورشید باشد. دلیل او این بود که چنین سیگنال شدیدی به قدر کافی در مقابل سیگنال فروسرخ خورشید پایدار است.

کلارک، ترکیب لیزرها و تلسکوپ‌هایی در اندازه‌های گوناگون را بررسی کرد و دریافت یک لیزر دو مگاواتی که از یک تلسکوپ ۳۰ متری می‌تابد، می‌تواند سیگنالی تولید کند که برای شناسایی شدن از سیارۀ منظومه پروکسیما قنطورس، به اندازه کافی قوی است. همچنین، یک لیزر یک مگاواتی که از یک تلسکوپ ۴۵ متری می‌تابد، سیگنال واضحی تولید می‌کند که از منظومه تراپیست-۱، قابل تشخیص است. این پژوهش، در مجله  Astrophysical منتشر شده است.

سایت علمی لمپیاد نجوم/ منبع: news.mit.edu

درباره : نجومی

آن ماری سلامه,بیوگرافی آن ماری سلامه,عکس آن ماری سلامه
بیوگرافی آن ماری سلامه +تصاویر

نام اصلی: آن ماری سلامه

تاریخ تولد: ۱۹۹۰ 

محل تولد: روستای فاریا، کشور لبنان

مدرک تحصیلی: فوق لیسانس هنرهای نمایشی

ملیت: لبنانی

زمینه فعالیت: بازیگر

درباره : نجومی

لایه اوزون تا 42 سال دیگر به طور کامل ترمیم می‌شود

لایه اوزون تا ۴۲ سال دیگر به طور کامل ترمیم می‌شود. سازمان ملل با انتشار گزارشی اعلام کرد پروتکل مونترال باعث شده وضعیت لایه Ozone با نرخ ۱ تا ۳ درصدی بهبود پیدا کند.

در سال ۱۹۸۰ بود که مقدار زیادی نور فرابنفش در قطب جنوب، زنگ خطر را برای دانشمندان به صدا درآورد؛ لایه اوزون در حال نابود شدن بود. این سوراخ که به علت نشر بیش از اندازه گازهای گلخانه‌ای ایجاد شده بود، ارتباط مستقیم با افزایش احتمال ابتلا به سرطان پوست دارد. در نتیجه باید خبر خوبی برای دانشمندان و مردم باشد که طبق آخرین نتایج به دست آمده، این آسیب تا سال ۲۰۶۰ به طور کامل ترمیم می‌شود.

تاثیر پروتکل مونترال بر وضعیت لایه اوزون

پروتکل مونترال که انتشار گازهای مضر برای لایه Ozone را ممنوع می‌کند، باعث شد سازمان ملل متحد بتواند طی یک فرایند چهار ساله به دستاورد امروز خود برسد؛ یعنی بهبود لایه اوزون استراتوسفریک. در بخشی از گزارش سازمان ملل گفته شده است پروتکل مونترال باعث شد از خسارت به لایه ازون تا حد قابل توجهی جلوگیری شود.

طبق شواهد موجود، از سال ۲۰۰۰ تاکنون، لایه اوزون که بخشی از استراتوسفر است با نرخ سه درصدی در وضعیت بهبود قرار دارد. با این روند، انتظار می‌رود نیمکره شمالی تا سال ۲۰۳۰، نیمکره جنوبی تا ۲۰۵۰ و نواحی قطبی نیز تا ۲۰۶۰ به حالت عادی خود بازگردند. همچنین پایبندی کشورهای عضو معاهده اقلیمی پاریس، می‌تواند به روند رو به رشد پروتکل مونترال کمک شایانی کند، چرا که پروتکل مونترال به تنهایی توانایی ایستادگی در برابر بازار و تجارت سوخت‌های فسیلی را نداشته و برای دستیابی به فراگیر شدن سوخت‎های پاک و تجدیدپذیر همچون سیستم‌های الکتریکی و سلول‌های خورشیدی، تلاشی بیش از چارچوب یک پروتکل مورد نیاز است.

درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: سحابی باشکوه مرداب مملو از گاز ِ داغ و منزلگاه ستارگان جوان است. سحابی مرداب که ۱۰۰ سال نوری گستردگی دارد، تنها ۵۰۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد به حدی بزرگ و درخشان است که بدون تلسکوپ نیز در سمت صورت فلکی کمان دیده می شود.

Lagoon Ortegaستارگان درخشان زیادی از NGC 6530 (خوشه ستاره‌ای باز که چند میلیون سال پیش در این سحابی شکل گرفت) دیده می شوند. سحابی بزرگتر که M8 و NGC 6523 نیز نامیده می شود به دلیل رشتۀ غبار در سمت چپ مرکز این خوشه باز، سحابی “مرداب” نامگذاری شده است. این عکس برجسته از سه رنگ در نورهای منتشر شدۀ هیدروژن تشکیل شده و جزئیاتی از تشکیل ستارگان و گویچه‌های غباری تاریک را در سحابی مرداب نشان می دهد.

سایت علمی لمپیاد نجوم / منبع: apod

درباره : نجومی

آن ماری سلامه,بیوگرافی آن ماری سلامه,عکس آن ماری سلامه
بیوگرافی آن ماری سلامه +تصاویر

نام اصلی: آن ماری سلامه

تاریخ تولد: ۱۹۹۰ 

محل تولد: روستای فاریا، کشور لبنان

مدرک تحصیلی: فوق لیسانس هنرهای نمایشی

ملیت: لبنانی

زمینه فعالیت: بازیگر

درباره : نجومی

برخورد سیارک ها به زمین ، خطری که نسل بشر را تهدید می‌کند

برخورد سیارک ها به زمین ، یکی از جدی‌ترین خطرهایی است که نسل بشر را تهدید می‌کند. این اجسام فضایی که از صخره‌های سنگی و فلزی تشکیل شده‌اند، پس از نابودی عصر دایناسورها می‌توانند نسل بشر را نیز منقرض کنند.

بسیاری از مردم بر این باورند که احتمال برخورد سیارک ها به زمین بسیار کم است، اما در ۶۶ میلیون سال پیش همین سیارک‌ها بیش از دو‌ سوم موجودات کره زمین را منقرض کردند. از طرفی کشف‌های جدیدی که توسط محققان انجام شده است، احتمال برخورد سیارک‌ها را بیش از پیش ممکن می‌سازد. سیارک‌ها که شبیه به توده‌های بزرگ سنگی یا فلزی هستند، در فضای اطراف کره زمین در حال حرکت هستند و ممکن است با کره زمین برخورد کنند. در ادامه سعی داریم به بررسی خطرات احتمالی بپردازیم.

برخورد سیارک ها به زمین

اهمیت روز جهانی سیارک‌‌ها

سازمان ملل متحد با هدف افزایش سطح آگاهی مردم روز ۳۰ ژوئن را به عنوان روز سیارک نام‌گذاری‌ کرده‌ است تا مردم نسبت به خطرهایی که از سوی برخورد سیارک ها به زمین آن‌ها را تهدید می‌کند، آشنا شوند. برخورد سیارکی با پهنای ۱۰ کیلومتر در ۶۶ میلیون سال پیش نابودی دایناسورها را به همراه داشت و اکنون تنها تعدادی از فسیل‌ها و اسکلت این موجودات در موزه‌ها قرار داشته و نسل آن‌ها به کلی از بین رفته است.

کریستیان کوبرل، مدیر موزه تاریخ طبیعی وین در این خصوص عنوان کرد سیارکی که با پهنایی بیش از ۱۰ کیلومتر در ۶۶ میلیون سال پیش به زمین برخورد کرد، منجر به ایجاد حفره‌ای با قطر ۲۰۰ کیلومتر در کره زمین شد که آثار آن هنوز نیز پا برجاست. آثار مخرب این حادثه موجب شد تا زلزله‌های متعددی در سراسر کره زمین رخ دهد و زندگی بسیاری از جانواران و چرخه آب و هوایی کره زمین را دگرگون سازد. در این حادثه حدود دو سوم نسل جانواران آن زمان از بین رفت.

شهاب سنگ چلیابینسک

پس از نابودی دایناسورها که با برخورد سیارکی در ۶۶ میلیون سال پیش اتفاق افتاد، اتفاق مشابه‌ای رخ نداد، تا اینکه در بهمن ۱۳۹۱ (فوریه ۲۰۱۳)‌ شهاب‌ سنگی با قطر ۲۰ متر در مسیر خود وارد جو کره زمین شده و در شهر چلیابینسک کشور روسیه به زمین اثابت کرد. به دلیل موج انفجار حاصل از برخورد این سیارک به زمین، ساکنان شهر چلیابینسک با تلفات جانی و خسارت‌های مالی مواجه شدند. به دلیل مکانی که این شهاب سنگ با آن برخورد کرده است، نام شهاب سنگ چلیابینسک را برای آن انتخاب کرده‌اند. این اتفاق موجب شد تا در خصوص برخورد سیارک ها به زمین حساسیت‌های بیشتری از جانب مردم به وجود آید.

در حال حاضر تکه‌هایی از شهاب سنگ چلیابینسک در موزه شهر وین نگهداری می‌شود و لودویک فری‌یر، مسئول این موزه عنوان می‌کند تصویری که در ادامه مشاهده می‌کنید مربوط به شهاب سنگ چلیابینسک بوده و لایه‌ای ضخیم که روی سطح آن تشکیل گرفته با نام پوسته همجوشی شناخته می‌شود؛ چرا که این لایه به دلیل گرمای شدیدی جو کره زمین روی آن ایجاد شده است. پس از شکافتن این پوسته متوجه خواهید شد که این شهاب سنگ چقدر عمر داشته که البته زمان ایجاد آن مربوط به روزهای آغازین منظومه شمسی بوده و حدود ۴.۵ میلیارد سال سن دارد.

کلکسیونی از تمامی شهاب سنگ‌هایی که به کره زمین برخورد کرده‌اند در موزه وین گردآوری شده و به خوبی اطلاعاتی در خصوص زمان، مکان برخورد و خساراتی که به همراه داشته‌اند را نشان می‌دهند. قسمت بزرگی از شهاب سنگ چلیابینسک نیز در این موزه مشاهده می‌شود.

تغییرات آب و هوایی پس از برخورد سیارک ها به زمین

بدون شک اگر اجسام آسمانی مانند شهاب سنگ‌ها در ابعاد مختلف به زمین برخورد کنند آثار مخرب زیادی را به وجود خواهند آورد. برای مثال اگر شهاب سنگی به اندازه یک ساختمان در منطقه جنگلی برخورد کند، به طور کل آن را نابود کرده و اگر در دریا سقوط کند، حوادثی نظیر سونامی را به همراه دارد. در این خصوص لیدا پیتارلو، محقق سیارک‌ها از دانشگاه وین عنوان می‌کند اگر یک سیارک در دریای کم عمق برخورد کند، موجب انتشار گاز‌های گلخانه خواهد شد؛ چرا که بر اثر گرمای برخورد شهاب سنگ رسوبات موجود در کف دریا تبخیر شده و به مرور زمان روی آب و هوای کره زمین تاثیر بدی می‌گذارد.

گروهی از منجمان فضایی اروپا در کشور آلمان برای افزایش سطح ایمنی فضایی کره زمین به ساخت سیستمی اقدام کرده‌اند که می‌تواند برخورد سیارک ها به زمین را شناسایی کرده و هشدارهای لازم را اعلام کند. رودیگر ین، سرپرست بخش تحقیقات اجرام نزدیک به زمین در آژانس فضایی اروپا در این خصوص می‌گوید یکی از اهداف ما برای ساخت چنین سیستمی، شناسایی سیارک‌های نزدیک به کره زمین است. مدتی پیش در آسمان کشور آفریقا شهاب سنگی با قطر ۲ الی ۳ متر به جو کرده زمین وارد شد و پس از سوختن نیز منفجر شد. به دلیل قطر اندک، جو کره زمین به خوبی با آن مقابله کرد، اما اگر همین شهاب سنگ قطری بیشتر از ۵ متر داشت، می‌توانست به راحتی از جو عبور کرده و به زمین برخورد کند که خسارت زیادی را به وجود می‌آورد.

احتمال برخورد ۷۴۰ سیارک به کره زمین وجود دارد

آژانس فضایی اروپا برای جلوگیری از خطرهایی که با برخورد سیارک ها به زمین ، نسل بشر را تهدید می‌کند، به ساخت تلسکوپ فلای آی (Flyeye Telescope) اقدام کرده است که با نصب آن در جزیره سیسیل ایتالیا، می‌توان سیارک‌ها را شناسایی کرد. شناسایی، رصد و کنترل تمامی اجرام کوچکی که در اطراف کره زمین قرار دارند، جزو بزرگ‌ترین اهداف این تلسکوپ محسوب می‌شود. در حال حاضر بیش از ۷۴۰ سیارک که امکان برخورد آن‌ها با کره زمین وجود دارد، توسط آژانس فضایی اروپا شناسایی شده است.

رودیگر ین، سرپرست بخش تحقیقات اجرام نزدیک به زمین در آژانس فضایی اروپا در این خصوص عنوان کرد چیزهای زیادی در فضای بیکران وجود دارد که تا الان درصد کمی از آن‌ها را کشف کرده‌ایم که این مورد درباره سیارک‌ها نیز صدق می‌کند. البته به طور متوسط در هر ماه بیش از ۲۰۰ سیارک توسط کارشناسان فضا شناسایی می‌شود و در میان آنها حدود ۴ یا ۵ سیارک، احتمال برخورد با کره زمین را دارند که البته خسارت مالی و جانی را به دنبال نخواهند داشت و هیچ نگرانی در این خصوص وجود ندارد.

تلسکوپ فلای آی (Flyeye Telescope)

انحراف مسیر سیارک‌ها

یکی از ماموریت‌های مشترک سازمان فضایی ناسا و جاسکا (آژانس فضایی ژاپن)‌، پرتاب کاوشگر هایابوسا-۲ به مدار سیارک ریگو است. این کاوشگر روی فرودگر مسکات (Mascot) که آژانس فضایی آلمان آن را ساخته است، فرود خواهد آمد و از خاک سیارک ریگو نمونه‌برداری می‌کند. کاوشگر هایابوسا-۲ در سال ۲۰۱۴ به فضا پرتاب شد و در ژوئن ۲۰۱۸ با موفقیت روی سیارک ریگو که نزدیک به کره زمین قرار دارد، فرود آمده است. به کمک این کاوشگر می‌توان بهترین راه ممکن برای انحراف مسیر سیارک‌ها را شناخت و با تهدید‌های احتمالی مقابله کرد.

کاوشگر هایابوسا-۲

رالف یومان در پاسخ به این سوال که آیا نمونه‌برداری از سطح سیارک مفید خواهد بود یا خیر، اظهار کرد برای نابودی سیارک‌ها باید ابتدا آن را بررسی کنیم تا اطلاعات دقیقی از جنس و مواد تشکیل‌دهنده سیارک تهیه کرده و با چرخش جهت و تابش نور خورشید به سطح آن، مسیر سیارک را تغییر دهیم؛ چرا که نابود کردن سیارک‌ها کار آسانی نبوده و نم‌ توان با سلاح‌های مخربی همچون بمب اتم آن‌ها را از بین برد.

با کیفیت‌ترین عکس گرفته شده از سیارک ریگو تا این لحظه

سطح کره ماه، دلیل اصلی نگرانی از برخورد سیارک ها به زمین

کریستیان کوبرل، مدیر موزه تاریخ طبیعی وین عنوان می‌کند با مشاهده سطح ماه درمی‌یابیم که از گذشته تاکنون تعداد بسیاری از سیارک‌ها به سطح آن برخورد کرده‌اند، اما به دلیل اینکه کره زمین از نظر زمین‌شناختی همواره فعال بوده، قادر به مشاهده چنین علائمی نیستیم. همواره سطح کره زمین مورد هجوم بسیاری از شهاب سنگ‌های بزرگ و کوچک واقع شده و شاید در عصر حاضر شاهد برخورد اجسام بزرگی نبوده‌ایم، اما در گذشته چنین اتفاقی افتاده و آثار مخربی را به دنبال داشته است. محققان آژانس فضایی ناسا در حال حاضر بیش از ۹۰ درصد از سیارک‌هایی که با برخورد خود قادر به نابودی کره زمین هستند را شناسایی کرده و مسیر حرکتی آن‌ها را کنترل می‌کنند.

درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: برای نخستین‌بار، شبیه‌سازی کامپیوتری جدید که از اثرات فیزیکی نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین بهره می برد، نشان داد که گازهای موجود در سیستم‌های سیاهچاله‌های دوتایی غول‌پیکر در هنگام ادغام عمدتا به صورت نور فرابنفش و پرتوایکس خواهند درخشید.

image e Merging Supermassive Black Holes

گاز به روشنی در این شبیه‌سازی رایانه‌ای مربوط به سیاهچاله‌های غول‌پیکر می درخشد.

به گزارش لمپیاد نجوم، هر کهکشانی که به اندازه کهکشان راه شیری خودمان و یا از آن بزرگتر باشد، سیاهچالۀ غول‌پیکری در قلب خود جای داده است. بر طبق مشاهدات، ادغام کهکشان‌ها به طور مکرر در کیهان رخ می دهد، اما تا کنون هیچکس موفق به دیدن ادغام این سیاهچاله‌های غول پیکر نشده است. دکتر «اسکات نوبل» نویسنده، محقق و اخترفیزیکدان در مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا بیان کرد: «ما می دانیم که کهکشان‌هایِ دارایِ سیاهچاله‌های مرکزی همواره در جهان با هم ترکیب می شوند.»

اخیرا، رصدخانه موج گرانشی با تداخل‌سنج لیزری(LIGO) موفق به شناسایی سیاهچاله‌هایی با اندازۀ ستاره‌ها شد که در حال ادغام بودند. محققان گفتند: «منظومه‌های دوتایی غول‌پیکر از ادغام کهکشان‌ها نشات می گیرند. هر سیاهچالۀ عظیم حجم بالایی از گاز و ابرهای گرد و غبار، ستاره و سیاره به همراه دارد. به باور محققان، برخورد کهکشان‌ها به یکدیگر باعث می شود قسمت اعظم این مواد به سمت سیاهچاله‌های مرکزی رانده شوند و سیاهچاله‌ها آن مواد را سریعا به کام خود بکشند.» شبیه‌سازی ادغام سیاهچاله‌های عظیم را در ویدئوی زیر مشاهده کنید:

مدل‌سازی این رویدادهای کیهانی به ابزارهای محاسباتی پیچیده‌ای نیاز دارد که در آنها باید به اثرات فیزیکی ناشی از گردش دو سیاهچاله غول‌پیکر به دور یکدیگر با سرعت نور توجه شود. مدل‌سازی‌ها و مشاهدات می توانند مکمل هم باشند و به نتایج تازه‌ای منجر شوند؛ میتوان با بهره‌گیری از این نتایج، به شیوۀ بهتری درک کرد که چه اتفاقی در مرکز اکثر کهکشان‌ها رخ می دهد.» تجزیه و تحلیل این شبیه‌سازی در مجله Astrophysical منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی لمپیاد نجوم

منبع: sci-news.com

درباره : نجومی
صفحات سایت