المپیاد نجوم


لمپیاد نجوم: طبق تحقیقات جدید، Q2343-BX418 که یک کهکشان ستاره‌ایِ جوان در حال شکل‌گیری است و تقریباً در فاصلۀ ۱۰ میلیارد سال نوری از زمین قرار دارد، توسط هاله عظیمی از گاز احاطه شده است. این هاله از هر دو سمت دیسک کهشکان تقریباً به اندازۀ ۷۵ هزار سال نوری گسترش یافته است و اندازۀ آن تقریباً ده برابر اندازه خود کهکشان است.

image e Q BX

این تصویر هنری هالۀ گاز اطراف این کهکشان را نشان می‌دهد، که توسط باند باریکی از نور ماورای بنفش، به نام انتشار لیمن-آلفا، روشن شده است.

به گزارش لمپیاد نجوم، کهکشان Q2343-BX418 نمونه‌ای از کهکشان‌های جوان‌تری است که آنقدر ضعیف و محو هستند که مطالعۀ جزئیات آنها به طور دقیق دشوار است؛ اما گزینه مناسبی برای یادگیری بیشتر در مورد این موضوع هستند که کهکشان‌ها مدت کوتاهی بعد از تولد جهان، چه شکلی و چگونه بوده‌اند. هاله گازی اطراف این کهکشان، نوع خاصی از نور به نام لیمن-آلفا را منتشر می کند. این انتشار بعنوان نشانگری برای گاز عمل می‌کند زیرا فوتون‌ها توسط هیدروژنِ گاز جذب و دوباره منتشر می‌شوند؛ که به محققان امکان مطالعۀ حرکت‌ها و گستره فضاییِ گاز را می‌دهد.

دکتر “داون ارب”، اخترشناس دانشگاه ویسکانسین- میلواکی، گفت: «ما در چند سال گذشته یاد گرفتیم که هاله‌های گازی اطراف کهکشان‌ها، یا انتشار لیمن-آلفا می‌درخشند. نظریه‌های زیادی در مورد اینکه چه چیزی موجب ِ انتشار لیمن-آلفا در هاله‌های کهکشان‌ها می شود، وجود دارد؛ اما حداقل قسمتی از آن به دلیل نور است و در اصل و در ابتدا توسط شکل‌گیری ستارگان در کهکشان‌ها تولید شده است، که توسط گازِ موجود در هاله جذب و دوباره منتشر می‌شود.»

دکتر ارب و همکارانش برای انجام تجزیه و تحلیل طیفیِ دقیق از هاله گازِ Q2343-BX418، از دوربین KCWI یک طیف‌نگار میدانی با دید محدود و همچنین میدان وسیعی است که روی تلسکوپ کک-۲ در رصدخانۀ کک در مائوناکی هاوایی نصب شده است، استفاده کردند. خواص این کهکشان می‌تواند سرنخ‌هایی در مورد ستاره‌هایی که درون کهکشان شکل می‌گیرند، ارائه دهد.

دکتر ارب گفت: «بیشتر مادۀ عادی در جهان، به شکلِ ستاره یا سیاره نیست بلکه گاز است. و بیشترِ این گاز در کهکشان‌ها نیست بلکه در اطراف آنها و بین آنها است. این هاله در جایی است که گاز به منظومه وارد و از آن خارج می‌شود. گاز اطراف کهکشان‌ها می‌تواند آنها را برانگیزاند و تجدید نیرو کند؛ گاز درون کهکشان‌ها نیز می‌تواند فرار باشد و به درون هاله برود. این جریان ورود و خروج گاز بر سرنوشت ستارگان تأثیر می‌گذارد.»

وی افزود: «جریان ورودی به گازی جدید که به کهکشان متصل است، سوختی را برای شکل‌گیری ستاره‌های جدید فراهم می‌کند؛ در حالی که جریان خروجی گاز، با حذف کردن گاز، توانایی کهکشان در تشکیل ستاره‌ را محدود می‌کند. بنابراین درک تعاملات پیچیده‌ای که در این هاله گازی رخ می‌دهد، عامل مهمی در پی بردن به نحوۀ شکل‌گیری و تکامل ستارگان است.»

اخترشناسان طیف ِ انتشار لیمن-آلفا را در هالۀ کهکشان Q2343-BX418، را بدست آوردند. این دستگاه به تیم اجازه داد تا گاز را ردیابی کنند، سرعت و وسعت فضایی آن را اندازه‌گیری کنند، و سپس نقشه‌ای سه بعدی که ساختار گاز و رفتار آن را نشان می‌دهد، ترسیم کنند. داده‌های جدید نشان می‌دهد که این کهکشان توسط جریان خروجی تقریباً کروی از گاز احاطه شده است و اینکه تغییرات قابل توجهی در طیف تراکم و سرعت این گاز وجود دارد.

دکتر ارب گفت: «این تجزیه و تحلیل، اولین تجزیه و تحلیل در نوع خودش است. از آنجایی که این تجزیه و تحلیل فقط روی یک کهکشان آزمایش شده است، دیگر کهکشان‌ها هم باید مورد بررسی قرار گیرند تا ببینیم که آیا این نتایج معمول است یا خیر.» جزئیات بیشتر این پژوهش در Astrophysical Journal Letters منتشر شده است.

ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی لمپیاد نجوم

منبع: sci-news.com

درباره : نجومی

برچسب,اخبار علمی,خبرهای علمی,اختراعات و پژوهش
درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: فیزیکدان بوزون هیگز را مشاهده کرده‌اند که به جفت کوارک‌های b در حال فروپاشی است. این امر پیش‌بینی‌های مدل استاندارد فیزیک ذره‌ای را تأیید می‌کند.

Higgs boson observed decaying into pairs of b quarksبه گزارش لمپیاد نجوم، بوزون هیگز یک ذره‌ی ابتداییِ ضروری برای مدل استاندارد است. این ذره به میدان هیگز مربوط می‌شود، یک میدان انرژی که جرم ذرات را برای آنها فراهم می‌کند. دانشمندان از برخورد دهنده‌های ذره استفاده می‌کنند تا ذرات را بهم برخورد دهند، در نتیجه تنوعی از ذرات خارجی و زیراتمی را تولید می‌کنند. اطلس یکی از ۶ شتاب‌دهنده‌ ذره‌ای در تجهیزات برخورددهنده‌ هادرونی بزرگ سرن(CERN) در سوئیس است.

شبیه‌سازی‌ها نشان می‌دهند که بوزون هیگز باید به یک جفت از کوارک b شصت درصد پایین‌تر فروپاشی شود، اما فیزیکدانان سعی کردند این فروپاشی را مشاهده کنند. نتایج آزمایش جدید اطلس که همین هفته در کنفرانس فیزیک انرژی بالا در سئول، کره‌ی جنوبی(۲۰۱۸) ارائه شد نشان می‌دهد که نرخ فروپاشی بوزون هیگز به کوارک‌های b با پیش‌بینی‌های مدل استاندارد همخوانی دارد.

روش‌های سنتی برای تولید بوزون هیگز در واقع کوارک‌های b را تولید کردند که باعث شد تمایز محصول فرعی این تولید با نابودی ذره کار آسانی نباشد. دانشمندان بطور  منظم شاهد فروپاشی بوزون هیگز به فوتون‌ها، تاو، لپتون‌ها و بوزون‌های W و Z بودند اما کوارک‌های b به سختی مشاهده شدند. فیزیکدانان همراه با اطلس دائمأ روند تولید را اصلاح کردند تا تعداد فعل و انفعالات پس‌زمینه‌ایِ تولید کنندۀ کوارک‌های b را کاهش دهند. پس از آزمایش‌های زیاد، دانشمندان در نهایت توانستند نویز پس‌زمینه را به اندازه‌ای کاهش دهند که بتوانند بر کوارک‌های b ناشی از فروپاشی تمرکز کنند.

در حالیکه مشاهدات اخیر با مدل استاندارد مطابقت دارند، روش جدید برای خرد کردن ذرات تنها در برخوردهای ذرۀ مورد نظر، دانشمندان را قادر می‌سازد تا نظریات فیزیک ذره‌ای را بررسی نمایند. محققان در یک خبر نوشتند: «با این مشاهدات، عرصه‌ جدیدی از اندازه‌گیری‌های دقیق در بخش هیگز باز می‌شود که براساس آن مدل استاندارد بیشتر به چالش کشیده می‌شود. مطالعات این فروپاشی جدید یک پنجرۀ کاملأ جدید به سوی هیگز باز کند و همچنین به فیزیک مدرن فراتر از نظریات فعلی اشاره کند.»

ترجمه: سحر الله وردی/ سایت علمی لمپیاد نجوم

منبع: upi.com

درباره : نجومی

صندلی هوشمند,اخبار علمی,خبرهای علمی,اختراعات و پژوهش
درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: تقریبا ۷۰ سال پیش، فیزیکدان برنده جایزه نوبل «انریکو فرمی» این سوال مشهور را پرسید: «پس دیگران کجا هستند؟» او با این سوال به موجودات فضایی اشاره می کرد که با توجه به قدمت طولانی کهکشان راه شیری و میلیاردها سیاره قابل سکونتش ظاهرا باید تاکنون خودشان را نشان داده بودند. اما فضا بسیار بزرگ است و فاصله میان ستاره‌ها زیاد است. پس منطقی است که فکر کنیم سیگنال‌های حیات هوشمند بیگانه با وجود محدودیت سرعت نور، هنوز به ما نرسیده باشند.

maxresdefaultبه گزارش لمپیاد نجوم، اما هر وقت بحث برخورد با فرازمینی‌ها می‌شود، باور عمومی این است که آن‌ها بسیار پیشرفته‌تر از ما هستند. این باور به طول‌ عمر مورد انتظار فنی برای یک تمدن ربط دارد. بیایید فرض کنیم که عدد عادی برای این موضوع کمتر از هزار سال باشد و ما ۱۰۰ سال از طول عمر پیشرفته‌ی خود را( از زمانی که ارتباطات رادیویی ممکن شده است) پشت سر گذاشته‌ایم. از استدلال‌های آماری و تصور نقطه ‌شروع‌های تصادفی در زمان، اکثر تمدن‌های بیگانه بایست در این دوره‌ی پیشرفت بسیار جلوتر باشند.

خیلی خودخواهانه به نظر می‌رسد باور کنیم که می‌توانیم انگیزه‌هایی که آن‌ها می‌توانند برای رفتارشان با یک تمدن سطح پایین‌تر مثل ما داشته باشند را متصور شویم. با این حال، بعضی تلاش می‌کنند پارادوکس فرمی را با یک فرضیه‌ی باغ‌وحش( یا ترجیحا یک ذخیره‌گاه طبیعی) توضیح دهند. این فرضیه می‌گوید که بیگانه‌ها ما را مثل کاری که ما با یک ذخیره‌گاه طبیعی می‌کنیم تنها گذاشته‌اند؛ آن‌ها در کار ما دخالت نمی‌کنند تا به ما اجازه دهند آزادانه و با مسیر خودمان رشد و توسعه پیدا کنیم. موجودات هوشمند فرازمینی آنجا هستند ولی هیچ‌وقت خود را نشان نمی‌دهند. در عوض٬ آن‌ها نقش مشاهده‌کننده را ایفا‌ء خواهند کرد.

هر چند فرضیه‌ی باغ‌وحش چند نقطه‌ضعف مشخص دارد. یکی این است که هوش زمینی اخیرا به وجود آمده است و تماشا یا نگه‌داری یک قرنطینه از جانداران تک‌سلولی به نظر نمی‌رسد کار خیلی مفیدی باشد. در چنین موردی آن‌ها باید بسیار عجله داشته و با تشخیص هوش، سریعا یک ذخیره‌گاه طبیعی را تشکیل داده و خود را نامرئی کرده باشند. مشکل دیگر این نوع سناریو این است که نمی‌توان آن را آزمایش کرد. اگر تمدن‌های برتر می‌خواهند پنهان بمانند، هر چقدر هم تلاش کنیم، احتمال دارد هیچ‌وقت نتوانیم وجود آن‌ها را ثابت کنیم. اگر شما بخواهید علت عدم رویارویی بشر با بیگانگان را بنویسید، چه عاملی را دخیل می دانید؟

📚برشی از کتاب “در جستجوی حیات بیگانه” نوشته پیتر لینده با ترجمه: امیرحسین سلیمان میگونی از سایت لمپیاد نجوم

برای خرید این کتاب به اینجا مراجعه کنید

درباره : نجومی

تک یاختگان,اخبار علمی,خبرهای علمی,پژوهش

دانشمندان “موسسه فناوری جورجیا “(Georgia Institute of Technology) در پژوهش اخیرشان یک تک سلولی که ممکن است سریع‌ترین مخلوق جهان باشد را مورد مطالعه قرار دادند.

به گزارش ایسنا و به نقل از فیز، دانشمندان “موسسه فناوری جورجیا ” در پژوهش اخیرشان “تک یاختگان”(protozoan) را مورد مطالعه قرار دادند.

 

“تک‌یاختگان” یا “پروتوزوئرها” دسته بزرگی از یوکوریوت‌های تک یاخته‌ای هستند. 

 

تک‌یاختگان گروهی بسیار متنوع هستند و از ریزاندامگان‌های(میکروارگانیسم‌های) تک‌یاخته‌ای با خصوصیات شبیه به گیاهان یا جانوران تشکیل شده‌اند.

 

تک‌یاختگان در سلسله جانوری پایین‌ترین جانوران می‌باشند و گروه‌های دیگر جانوران، “پریاختگان” یا “متازوئرها” هستند. از لحاظ ساختمان، یک “پروتوزوئر” با یک سلول از بدن جانور “متازوئر” قابل تطبیق است؛ ولی از نظر عمل و وظیفه یک ارگانیسم کامل است و دارای تعادل فیزیولوژیکی است و تمام اعمال ضروری زندگی یک جانور را انجام می‌دهد. بعضی از پروتوزوئرها از لحاظ ساختمان بسیار ساده و بعضی دیگر پیچیده و دارای اندام‌های سلولی(cell (organs یا “Organelles” هستند.

 

اکنون دانشمندان این موجود کوچک را مورد مطاله قرار داده‌اند و امیدوار هستند تا با مطالعه آن بتوانند راه حل‌هایی برای ساخت ربات‌های کوچک بسیار هوشمند در آینده بیابند.  

 

شاید هنگامی که به سریع‌ترین موجودات روی زمین فکر می‌کنید، هرگز تصویر تک یاختگان تک سلولی به ذهن شما خطور نکند.

 

براساس مطالعات “سعد باملا”(Saad Bhamla) پروفسور موسسه فناوری جورجیا، یک موجود میکروسکوپی به نام “Spirostomum” متعلق به آن فهرست تک سلولی‌ها است و این موجود میکروسکوپی یکی از تک یاختگان محسوب می‌شود.

 

این موجود به طرز باور نکردنی با منقبض کردن بدن خود، به حرکت خود شتاب می‌بخشد. این موجود فوق العاده سریع که به شکل یک روبان مسطح چهار میلی‌متری است می‌تواند با سرعتی در حدود یک میلی ثانیه حرکت کند.

 

در حال حاضر دانشمندان به دنبال کشف چگونگی عملکرد سریع این موجود هستند. اگر دانشمندان موفق به حل این معما شوند نتیجه مطالعه می‌تواند منجر به پیشرفت‌های باورنکردنی در فناوری نانو شود.

 

باملا گفت: من و دیگر محققان مطالعه نخست از دانش ریاضی و فیزیک استفاده نمودیم زیرا ما قصد داشتیم حد تابع شتاب در یک سلول زنده را محاسبه کنیم.

 

به منظور بررسی دقیق حرکات این موجود، دانشمندان یک طرح رایانه‌ای را توسعه دادند. هدف دانشمندان این بود که دریابند چگونه یک تک سلولی می‌تواند چنین شتاب قابل توجهی داشته باشد و از چشمه‌های مولکولی برای تقویت تولید قدرت خود استفاده کند.

 

اگر دانشمندان بتوانند این ویژگی‌ها را تقلید کنند، می‌توانند در آیند ربات‌های کوچک با قابلیت‌های بالایی را طراحی کرده و توسعه دهند . آنها همچنین ممکن است بتوانند معضل تراکم انرژی را که در حال حاضر در پروژه‌های کوچک‌تر علم رباتیک وجود دارد را نیز حل کنند.

 

 

درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: آلیسا کارسون دختر ۱۷ ساله‌ای از لوئیزیانای آمریکاست که سازمان فضایی امریکا(ناسا) به او آموزش‌های فضانوردی می دهد. بزرگ‌ترین آرزوی آلیسا این است که اولین انسان در کره مریخ باشد و برای ماموریت نخستین انسان کره مریخ در سال ۲۰۳۳ تلاش می کند.

landscape ydray desigual r v copy qcاو جوان‌ترین دانشجو و فارغ التحصیل آکادمی Possum است که مدرک فضانوردی و آموزش‌های فضایی را گرفته است. آلیسا مدارک تحصیلی‌اش را به چهار زبان زنده دنیا (انگلیسی، چینی، فرانسه و اسپانیایی) گرفته است. جالب است که آلیسا در این سن کم توانسته است به این درجه از موفقیت برسد. همانطور که دوستان آلیسا می گویند او می داند که برای رسیدن به موفقیت هایش نمی تواند ازدواج کند و تشکیل خانواده بدهد و به همین دلیل حتی فکرش را از ذهنش دور کرده است.

آلیسا علاوه بر تمام اینها یک سخنران عمومی است و علایق مردم را به تحقیقات فضایی بیشتر کرده و آنها را تشویق به رسیدن به رویاهایشان می کند. او می گوید: «همیشه رویاهایتان را دنبال کنید و به کسی اجازه ندهید آن را از شما بگیرد.» آلیسا برای رسیدن به اهدافش از تمام فضانوردها مخصوصا فضانوردهای زن الهام گرفته است که مسیر را برای او هموار کرده‌اند.

nasaهمه چیز از زمانی شروع شد که آلیسا تنها ۳ سالش بود و بعد از دیدن کارتونی درباره سفر انسان‌ها به مریخ به پدر خود گفت می خواهد فضانورد بشود و می خواهد یکی از کسانی باشد که به مریخ می روند. پدرش هیچ ایده ای نداشت که این حرف بداهه در واقع آغاز تلاشی مادام‌العمر خواهد بود. تنها در سن ۱۷ سالگی او لیستی از دست‌آوردهایش را نوشته:

– تماشاچی ۳ پروژه پرتاب شاتل فضایی.

– هفت بار حضور در کمپ فضایی.

– سه بار حضور در آکادمی فضایی.

– یک بار حضور در آکادمی روباتیک.

– جوان‌ترین فارغ التحصیل آکادمی فضایی پیشرفته.

– حضور در اردوگاه سالی راید مربوط به موسسه تکنولوژی ماساچوست و مشارکت در ۳ اردوگاه روزانه به سرپرستی “سالی راید”.

– در سال ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ تحصیلات خود را در کمپ‌های فضایی ترکیه و کانادا ادامه داد و تبدیل شد به اولین انسانی که در هر سه اردوگاه فضایی زمین دوره آموزشی گذرانده است.

– بازدید از ۱۴ مرکز پژوهشی ناسا در ۹ ایالت

alyssa carson marsa ayak basacak ilk insanاو بعدها بعنوان یکی از هفت سفیر مارس ۱ انتخاب شد، مامورتی که هدف آن ایجاد یک کلنی انسانی در مریخ در سال ۲۰۳۳ است. در اکتبر ۲۰۱۶ آلیسا جوان‌ترین کسی بود که برای رفتن به فضا و کارآموز فضانوردی تایید شد. از دیگر فعالیت‌های او سخنرانی‌های انگیزشی برای کودکان و نوجوانان بخصوص دختران است. او همچنین یک خیریه با نام بنیاد بلوبری را برای کودکان راه‌اندازی کرده است. به گفته او:« من بنیاد بلوبری را شروع کردم تا به بچه‌ها فرصتی بدهم که شاید به طرق دیگر بدست نیاید. من می خواهم الهام‌بخش بچه‌ها برای برآورده ساختن آرزوها و لذت بردن در حین یادگیری باشم.»

ترجمه: علیرضا هموطن/ سایت علمی لمپیاد نجوم

منابع بیشتر: nasablueberry.com , techtimes.com

درباره : نجومی

کاشت ایمپلنت مخفی توسط GPS,اخبار علمی,خبرهای علمی,اختراعات و پژوهش
درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: اینها چه نوع ابرهایی هستند؟ علت تشکیل آنها هنوز مشخص نیست، اما چنین ساختارهای جوی غیرعادی و وحشت‌آوری به نظر عذاب هواشناسی نیستند.

asperatus priesterابر آسپریتاس یا شوریده می تواند ظاهر حیرت‌آور و غیرعادی داشته باشد که آنچنان مطالعه نشده است. درحالیکه بیشتر ابرهای کم ارتفاع انتهای مسطحی دارند، این نوع ابر به نظر یک ساختار عمودی برجسته در زیرشان دارند. بنابراین گمان می رود که ابرهای شوریده به ابرهای عدسی شکل که در نزدیکی کوه‌‌ها یا ابرهای ماموتوس که با طوفان همراند یا شاید باد فوئن – نوعی باد نزولی خشک که در کوهستان می وزد – مربوط باشند. چنین بادی کمان کانتربری نامیده می شود که به سمت ساحل شرقی جزیرۀ جنوبی نیوزیلند می وزد. این عکس برجسته که در سال ۲۰۰۵ از بالای چشمه هانمر در کانتربری نیوزیلند گرفته شده جزئیات دقیقی را نشان می دهد زیرا نور خورشید ابرهای موج‌دار را از نمای جانبی نشان می دهد.

سایت علمی لمپیاد نجوم / منبع: apod

درباره : نجومی

زنبورعسل,اخبار علمی,خبرهای علمی,طبیعت و محیط زیست
درباره : نجومی
صفحات سایت