المپیاد نجوم


کشف نشانه‌‌های وجود آب روی سطح سیارک بنو، اهمیت ویژه‌‌ای در تعیین گذشته‌‌ی دنیای ما و نیز  آینده‌‌ی سفرهای بین‌‌ستاره‌‌ای خواهد داشت.

با توجه به شواهد جدیدی که اخیراً توسط ناسا اعلام شد، سیارک بنو (Bennu) در گذشته‌ای دور مقادیری آب داشته است.

فضاپیمای اُسیریس رکس (OSIRIS-REx) ناسا که در سوم دسامبر سال جاری، پس از یک سفر دو ساله به سیارک بنو رسیده بود، اکنون در حدود ۱۹ کیلومتری بالای سطح این خرده‌‌سیاره قرار گرفته است. این فضاپیما به‌‌تازگی اطلاعاتی را ارسال کرده‌ که حاکی از آن است سطح سیارک پوشیده از نوعی مواد معدنی شبیه گِل رُس است. این نشان می‌دهد که بخش‌هایی از این تکه‌سنگ فضایی در زمانی بسیار دور، حاوی مقادیری آب در شکل مایع بوده است.

دانته لورتا، پژوهشگر اصلی مأموریت اُسیریس رکس روز پیش طی یک کنفرانس مطبوعاتی گفت:

به‌نظر می‌رسد که بنو یک مورد غنی از آب است و آب هیجان‌‌انگیزترین و احتمالا مفیدترین عنصری است که می‌‌توان از دل یک سیارک استخراج کرد.

وی همچنین در مورد احتمال وجود ارگانیسم‌‌های زنده می‌‌گوید که هنوز نشانه‌‌ای مبنی بر وجود این گونه‌ها دیده نشده است.

آب، از آن جهت برای مأموریت‌های فضایی آینده ارزشمند تلقی می‌شود که می‌‌تواند منبع بالقوه‌‌ای برای سوخت باشد. اگر بتوانیم آب را از سیارک‌‌ها استخراج کنیم، مأموریت‌های آینده دیگر برای تأمین سوخت، متکی به زمین نخواهند بود و امکان اکتشاف در فضاهای دورتر از منظومه‌‌ی شمسی نیز فراهم خواهد شد.

سیارک بنو / Bennu

مقاله‌های مرتبط:

البته باید توجه داشته باشید که غنی بودن بنو از آب، به این معنی نیست که سطح این سیارک هم‌‌اکنون نیز دارای آب مایع است. بنو با ابعادی حدود ۴۸۸ متر، در حال حاضر به‌‌قدری کوچک است که سطح آن نمی‌‌تواند آب را روی خود نگه دارد. پژوهشگران این فرضیه را مطرح می‌‌کنند که بین ۸۰۰ میلیون الی یک میلیارد سال پیش، تکه‌‌سنگی که ما آن را با نام بنو می‌شناسیم، احتمالاً بخشی از یک خرده‌‌سیاره‌‌ی بزرگ‌تر با قطری بیش از ۱۰۰ هزار کیلومتر بوده؛ ابعادی که برای حفظ آب روی سطح سیارک، به‌‌اندازه‌‌ی کافی بزرگ بوده است. دانشمندان فکر می‌کنند که سیارک بزرگ‌تر در اثر یک برخورد عظیم متلاشی شده و از بقایای آن، قطعات کوچک‌تری مانند بنو ایجاد شده است که هم‌‌اکنون مانند توده‌‌ای عظیم از سنگ‌‌ها در فضا شناورند.

جف گراسمن، یکی از کارشناسان حاضر در مأموریت اُسیریس رکس در کنفرانس مطبوعاتی امروز گفت:

افرادی که روی این پروژه کار می‌کنند، مدت‌هاست که به وجود رس‌‌های غنی از آب در سطح سیارک بنو مظنون بودند.

فضاپیمای اُسیریس رکس برای اولین بار در ماه اوت سال جاری (زمانی که بنو هنوز در نقطه‌‌ای دوردست با فاصله‌‌ی ۲/۲۵ میلیون کیلومتری از این فضاپیما بود)، توانست تصویری از این سیارک ثبت کند. در چند ماه اخیر، سطح سیارک در کانون توجه قرار گرفته بود و حالا پژوهشگران به حدسیات بهتری در مورد جنس مواد سازنده‌‌ی این سیارک دست یافته‌‌اند. در فاصله‌‌ی فعلی، ابزارهای اندازه‌‌گیری فضاپیما، اطلاعاتی را جمع‌‌آوری کرده‌‌اند که نشان ‌می‌‌دهد در سطح بنو، خاک رس غنی از آب وجود دارد.

امی سایمون، متخصص علوم ابزار در مأموریت اُسیریس رکس، در این کنفرانس مطبوعاتی گفت:

این واقعاً خبر مهمی است و شگفتی بزرگی را در بر دارد.

سیارک بنو / Bennu

هدف اصلی این مأموریت ۸۰۰ میلیون دلاری، کمک به دانشمندان برای درک بهتر نخستین روزهای پیدایش منظومه‌‌ی شمسی و نیز نقش خرده‌‌سیاره‌هایی نظیر بنو در انتقال عنصر آب و دیگر  اجزای شیمیایی پیدایش حیات به زمین است. بنابراین، کشف آب یک خبر مهم برای تیم مأموریت محسوب می‌شود.

علاوه‌بر کشف وجود موادی که زمانی حاوی آب بوده‌‌اند، پژوهشگران همچنین اعلام کردند که توانسته‌‌اند داده‌های کافی برای ایجاد یک مدل سه‌بعدی دقیق‌تر از سطح سیارک را جمع‌آوری کنند.

اگر بتوانیم آب را از سیارک‌‌ها استخراج کنیم، مأموریت‌های آینده دیگر برای تأمین سوخت، متکی به زمین نخواهند بود

این مدل از سیاره ممکن است توپُر به‌نظر برسد؛ اما این تمام واقعیت نیست. براساس داده‌هایی که تاکنون جمع‌آوری‌شده، پژوهشگران تخمین می‌زنند که احتمالاً تا حدود ۴۰ درصد از جرم داخلی بنو را حفره‌‌های خالی تشکیل داده است.

در سطح این سیارک تعداد زیادی صخره وجود دارد که ارتفاع برخی از آن‌‌ها به ۵۰ متر و عرضشان به ۵۵ متر می‌‌رسد. وجود این موانع، بدان معنی است که عملیات نمونه‌‌برداری از سطح این سیارک باید با دقت و حساسیت بالایی صورت گیرد.

در ۳۱ دسامبر اُسیریس رکس وارد مدار بنو خواهد شد تا بتواند عملیات نقشه‌‌برداری از این سیارک را با جزئیات کامل آغاز کند. فضاپیما طی چند سال آینده همچنان در نزدیکی بنو خواهد ماند. اُسیریس رکس قرار است در سال ۲۰۲۰ با سطح سیارک تماس پیدا کند و از آن نمونه‌‌برداری کند؛ سپس در سال ۲۰۲۱، این سیارک را به مقصد زمین ترک کند. طبق برنامه‌‌ریزی‌ها، این فضاپیما با هر آنچه که نمونه‌‌برداری کرده، در سال ۲۰۲۳ به زمین بازخواهد گشت.

درباره : نجومی

بازدید فرازمینی‌ها از زمین,اخبار علمی,خبرهای علمی,لمپیاد نجوم و فضا
درباره : نجومی

خیزش نهایی چین برای سفر به نیمه تاریک ماه

جدیدترین گزارش ها خبر از خیزش نهایی چین برای سفر به نیمه تاریک ماه می دهند؛ جاییکه تاکنون هیچ انسانی موفق نشده پای خود را بر روی سطح آن قرار دهد. در صورت موفقیت در انجام چنین ماموریتی چینی ها می توانند یک رکورد عظیم در حوزه پیشرفت های هوا و فضا را به نام خود ثبت کنند.

کشور چین قصد دارد سفر به نیمه تاریک ماه را آغاز نماید. چینی ها به همین منظور در صدد هستند تا یک سطح نورد را به فضا ارسال کنند که ماموریت نهایی آن فرود بر روی نیمه تاریک ماه خواهد بود.

سازمان فضایی ملی چین (CNSA) اعلام کرده است که چین به جایی می‌رود که تا به حال هیچکس به آنجا نرفته است. در واقع کاوشگر  Chang’e-4 متعلق به این کشور برای اکتشاف بخشی از ماه که تا به حال از دسترس انسان‌ها دور بوده آماده می‌شود.

قرار است فضاپیمای Chang’e-4 در روز ۸ دسامبر (امروز) از مرکز پرتاب ماهواره ای شیچانگ در استان سیچوان به فضا پرتاب شود. فضا پیمای Chang’e-4 در نهایت وارد مدار ماه شده و در دهانه وان کارمان که ۱۸۶ کیلومتر وسعت دارد فرود خواهد آمد.

Chang’e-4 شامل یک فرودگر و سطح نورد است، مضافا اینکه ماهواره ای موسوم به چوچیائو بین مدار گرد، سطح نورد و کارشناسان روی زمین تعامل را برقرار خواهد کرد. ایجاد درست تعاملات بین این سه بخش نقش بسیار مهمی در انجام موفقیت آمیز ماموریت یاد شده دارد.

از آنجا که سطح نورد در نیمه تاریک ماه مستقر می شود، لذا ماه می تواند مانع از ارسال امواج رادیویی به زمین شود و بر این اساس وجود یک ماهواره بسیار مهم و ضروری خواهد بود.

نیمه تاریک ماه راز های بسیاری را فاش می کند

پژوهش در خصوص نیمه تاریک ماه به انسان کمک می کند تا درک بهتری از سطح ماه، نحوه شکل گیری آن، تاریخچه ماه و دیگر جزییات داشته باشد که جملگی این موارد می توانند در انجام ماموریت های موفقیت آمیز آتی مربوط به ماه نقش بسزایی داشته باشند. همچنین چینی ها به دنبال ارتقا دانش خود از ساختار درونی ماه هستند.

نیمه تاریک ماه رازهای دیگری را نیز در خود نهفته کرده است. این بخش سرنخ هایی در خصوص چگونگی شکل گیری زمین، نحوه تکامل سیارات و تاثیر فرایندهای آتشفشانی بر شکل منظومه شمسی در اختیار انسان قرار خواهد داد. شاید راز بمباران های زمین در دوران اولیه شکل گیری آن و نیز چگونگی آغاز حیات بر روی زمین را بتوان در نیمه تاریک ماه پیدا کرد.

سطح نورد Chang’e-4 که در حدود ۱۴۰ کیلوگرم وزن دارد هدفی دیگر را نیز دنبال می کند. این سطح نورد قصد دارد آزمایشاتی در این بخش از ماه انجام دهد تا دریابد که آیا جاذبه نیمه تاریک ماه دارای شرایط مناسب جهت پرورش گیاه هست یا خیر.

قبلا و در سال ۲۰۱۳ چین موفق شده بود تا کاوشگر Chang’e-3  را با موفقیت بر روی ماه فرود آورد و لذا کاوشگر Chang’e-4 دومین کاوشگری خواهد بود که از سوی کشور چین موفق به انجام ماموریت خود شده و بر روی ماه فرود خواهد آمد.

این سطح نورد مجهز به دوربین های متعدد از جمله دوربین پانوراما، طیف سنج تصویری مادون قرمز، رادار نفوذی و آنالیز کننده های پیشرفته کوچک است. تاکنون رسما مشخص نشده که Chang’e-4  چه زمانی به سطح ماه خواهید رسید، اما بر اساس حدسیات مختلفا، این کاوشگر برای رسیدن به سطح قمر زمین تقریبا به یک ماه زمان نیاز خواهد داشت.

درباره : نجومی

غروب سیاره زحل,اخبار علمی,خبرهای علمی,لمپیاد نجوم و فضا
درباره : نجومی

فناوری فرازمینی ها میلیونها سال پیشرفته تر از فناوری انسانهاست

دانشمندان به کرات از احتمال وجود حیات فرازمینی صحبت کرده اند و بر همین اساس آنها احتمال ملاقات فرازمینی ها با زمین را به هیچ عنوان رد نمی کنند، زیرا احتمال می رود فناوری فرازمینی ها میلیونها سال پیشرفته تر از سطح فناوری انسان ها باشد و همین امر به آنها کمک می کند تا به راحتی در کیهان سفر کنند.

دانشمندان معتقدند اگر احتمال وجود حیات فرازمینی واقعیت داشته باشد بر همین اساس نمی توان امکان ملاقات و یا سفر فرازمینی ها به زمین را انکار کرد. ممکن است آنان از چنان فناوری پیشرفته ای برخوردار باشند که سفر بینا ستاره ای را برای آنها تبدیل به امری سهل و آسان نماید.

از نظر دانشمندان نباید امکان پرواز بشقاب پرنده ها در اطراف زمین و نیز تلاش فرازمینی ها برای سفر به زمین را تنها یک فانتزی و یا امری تخیلی عنوان کرد. لذا نباید به خودمان اجازه دهیم تا به تمامی گزارشات مربوط به مشاهده یوفوها و یا ملاقات فرازمینی ها انگ تخیلی و جعلی بودن بزنیم.

دانشمندان تاکید دارند که نمی توان به یقین گزارشات مربوط به ملاقات و یا سفر فرازمینی  ها به زمین را رد یا قبول کرد، اما این احتمال وجود دارد که فرازمینی  ها قبلا سفرهایی به زمین داشته اند و حتی در مواردی سفر آنان به گونه ای بوده است که کوچکترین ردی از خود بر جای نگذاشته اند.

زمانی که در خصوص انسان ها و یا موجودات فرازمینی می اندیشیم، آنها را در هیبتی خاص تصور می کنیم و این در حالیست که احتمال می رود آنها اصلا به آنچه که ما تصور می کنیم شباهت نداشته باشند. از سوی دیگر این احتمال وجود دارد که فرازمینی ها از سطح فناوری متفاوتی برخوردار باشند.

سطح فناوری فرازمینی ها غیر قابل تصور است

فناوری های پیشرفته ممکن است به آنها این امکان را بدهد که فواصل طولانی را در مدت زمان کوتاهی بپیمایند. احتمال می رود که سطح پیشرفت های فناورانه آنها در حدی باشد که حتی در مخیله ما نگنجد. از سویی ممکن است حیات فرازمینی اصلا حیات کربن بنیان نباشد.

شاید برای درک میزان توسعه فناوری آنها باید به فناوری های حال حاضر خود نگاه کنیم و بعد تصور نماییم که طی چند میلیون سال آینده سطح این فناوری ها به کجا خواهد رسید. ممکن است در این صورت بتوانیم تا حدودی به میزن های تک بودن فناوری های آنان پی ببریم.

معیاری برای طبقه بندی فرازمینی ها در نظر گرفته شده است که شامل سطح مصرف انرژی آنها می شود. هر قدر انرژی مصرفی توسط فرازمینی ها بیشتر باشد احتمال پیشرفت در فناوری آنها بیشتر است و بر این اساس فرامینی ها را به دو دسته II و III  تقسیم می کنند.

این احتمال وجود دارد که فرازمینی ها در سیارات فراخورشیدی زندگی کنند که میلیون ها سال زودتر از زمین شکل گرفته باشند و لذا فناوری آنان نیز میلیون ها سال پیشرفته تر از انسان خواهد بود. ما نمی توانیم حتی تصوری از فناوری های خودمان در هزاران سال آینده داشته باشیم، با این وجود چگونه می توان برای سطح فناوری در چندین میلیون سال آینده در ذهن خود تصویرسازی نماییم.

توجه داشته باشید که توسعه فناوری توسط انسان تنها از ۱۰ هزار سال پیش آغاز شده است و روش علمی توجه به پدیده ها نیز تنها عمری ۵۰۰ ساله دارد. با این وجود چگونه می توانیم از فناوری هایی با قدمت چند میلیون ساله صحبت کنیم. شاید سطح فناوری ساکنان سیارات فراخورشیدی به حدی باشد که داشتن تصویری دقیق از  آن حتی در مخیله خلاق ترین انسان ها هم نگنجد.

درباره : نجومی

protoبه گزارش لمپیاد نجوم به نقل از ایسنا، این سیستم‌های سیاره‌ای تازه متولد شده می‌توانند به توضیح چگونگی و روند تشکیل سیستم منظومه شمسی ما کمک کنند. در این مطالعه ستاره شناسان یک قسمت از آسمان را که ستارگان جوان صورت فلکی “ثور” قرار داشته و ۴۵۰ میلیون سال نوری از زمین دور بودند را مورد بررسی قرار دادند. پژوهشگران گفتند زمانی که سیستم خورشیدی حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش تشکیل شد، ابتدا گرد و غبار و گاز در اطراف خورشید نوجوان بود.

پس از میلیونها سال، این قرص پیش سیاره‌ای به توده‌های ماده و در نهایت چند سیاره تبدیل شد. “قرص‌های پیش سیاره‌ای”(protoplanetary disk) توده‌هایی از گرد و غبار و گاز هستند. جاذبه گرانشی سحابی‌های مولکولی که ابرهای گازی باقیمانده از مه‌بانگ یا حاصل انفجار دیگر ستارگان هستند سبب فشرده گشتن مواد درون آن که عمدتا از هیدروژن مولکولی هستند می‌گردد.

ستاره شناسان همچنین افزودند که همانطور که می‌دانیم، تجمع زباله‌های فضایی سامانه خورشیدی را ایجاد کرده است و مشتری که بزرگترین سیاره محسوب می‌شود در شکل‌گیری سیارات زمین‌سان نزدیک به خورشید شناخته شده است. سیاره شبیه زمین یا سیاره سنگی(Terrestrial planet) سیاره‌ای است که بیش‌تر از سنگ‌های سیلیکاتی یا فلزها ساخته شده‌ است. این سیاره‌ها ساختار سخت و صخره‌ای مانند زمین دارند. مطالعات پیشین پژوهشگران نشان داده است که گرانش زیاد سیاه مشتری، تمام گرد و غبار نزدیکی خورشید را می‌زداید و روند تشکیل سیاره را سرعت می‌بخشد. سیارک‌ها، قمرها، حلقه‌ها و سیارات امروزه همه در منظومه شمسی شکل می‌گیرند و همه در حال چرخش به دور خورشید هستند.

protoplanetary diskقرص‌های پیش سیاره‌ای به اندازه کافی برای تشکیل سیارات جدید، جوان هستند . پژوهشگران این مطالعه از تلسکوپ “آرایه میلی‌متری بزرگ آتاکاما”(ALMA) در صحرای شیلی استفاده کردند. محققان از ۳۲ ستاره تصویربرداری کردند و دریافتند ۱۲ مورد از آنها(۴۰ درصد از ستاره‌ها) دارای حلقه و شکاف هستند. اخترشناسانی که بر روی این پروژه کار می‌کنند مدعی هستند این موضوع بسیار خوب حضور سیارات را توضیح می‌دهد.

” فنگ لانگ”(Feng Long) دانشجوی دکترا و نویسنده ارشد این مطالعه از موسسه لمپیاد نجوم و اخترفیزیک” دانشگاه پکینگ” چین گفت: این موضوع جذابی است زیرا این نخستین‌بار است که آمار سیارات فراخورشیدی نشان می‌دهد که سیارات “فرازمینی” و “نپتون” مشهورترین سیارات فرا زمینی هستند که در مشاهدات قرص پیش سیاره‌ای نیز حضور داشتند. براساس یافته‌های این تحقیق، جرم سیاره‌های گازی به اندازه نپتون یا به اصطلاح سیاره‌های شبیه زمین ۲۰ برابر جرم زمین هستند. یافته‌های این مطالعه در مجله “Astrophysical” منتشر شد.

سایت علمی لمپیاد نجوم / منبع: discovermagazine.com

درباره : نجومی

زیبا بروفه,بیوگرافی زیبا بروفه,عکسهای زیبا بروفه
بیوگرافی زیبا بروفه + عکس

نام کامل: زیبا بروفه

ملیت: ایرانی

تاریخ تولد: ۱۳۵۴/۶/۲۹ 

محل تولد: تهران

محل زندگی: تهران، ایران

مدرک تحصیلی: فارغ التحصیل حقوق قضایی 

درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: جالب است که غلط نشان دادنِ اشتباهات هنری در علم همیشه وجود دارد. این تصویر این روزها در شبکه‌های اجتماعی پخش شده است. آنچه واضح است لمپیاد نجومی بودن تصویر است، اما واقعیت چیست؟

abedd fd e ba edac

عکس دستکاری شده

به گزارش لمپیاد نجوم، عناوین مختلفی به آن نسبت میدهند، ولی اکثراً چیزهایی شبیه این مینویسند، “عکسی که توسط تلسکوپ هابل گرفته شده: ستون‌های یخی کیهانی در سحابی شاه‌­تخته(Carina Nebula) را نشان می دهد. که هنوز دانشمندان سعی در توضیح زیبایی‌های ستون‌هایش دارند. ممکن است برای شما تکان دهنده باشد ولی باید بگویم همۀ اینها اشتباه هستند. اول اینکه این تصویر متعلق به سحابی نعل اسب(Swan Nebula) است که با اسم M17 شناخته می‌شود نه سحابی شاه‌­تخته. این سحابی یک ابر گاز ستاره‌ای است که حدود ۵ هزار سال نوری با ما فاصله دارد. ثانیاً این عکس توسط تلسکوپ هابل گرفته نشده و در اصل عکسی از تلسکوپ بسیار بزرگ پیمایشی در شیلی میباشد.

c ecd fcf bbf

سحابی نعل اسب نسخه اصلی.

ما دقیقاً میدانیم اینها نتیجۀ یک روش دستکاری در تصویر بنام مرتب­‌سازی پیکسل هستند. در واقع تصاویر دیجیتالی فقط یک نمایش دو بعدی از یک جدول اعداد هستند، که این اعداد نشان دهندۀ روشنایی و رنگ هر پیکسل در تصویر میباشند. این جدول با ردیف‌ها و ستون‌هایی که نشان دهندۀ مشخصات ِ تصویر هستند، شکل گرفته است. اعداد میتوانند با روش‌های ریاضی برای تولید نتایج مختلف دستکاری شوند. میتوانید با چیز ساده‌ای همانند میانگین عددهای مجاور برای تار نمودن تصویر یا از الگوریتم‌های فوق‌العاده پیچیده برای واضح‌تر کردن تصویر و نشان دادن جزئیاتش، استفاده کنید.

همانطور که از نامِ مرتب‌سازی پیکسل مشخص است، این عمل معمولاً پیکسل‌ها را توسط روشنایی ( و گاهی با نوعی کنتراست یا آستانۀ روشنایی برای دیده شدن تصویر زیرین) در یک ستون یا یک ردیف، مرتب می کند. هنگامیکه تصویر نشان داده می شود، ستون‌های بلندی دارید که در یک جهت تاریک‌تر میشوند. نتیجه اینکه پیکسل‌ها برحسب میزان روشنایی مرتب می شوند. نسخه‌های مختلفی از این کار بصورت آنلاین وجود دارد که می توانید با آن سرگرم شوید. البته این یکی بسیار ساده میباشد.

در مورد سحابی نعل اسب، این عمل به شدت در مرکز تصویر انجام شده و به نظر بعضی دخالت‌های غیرضروری برای لکه‌دار کردن ستون‌ها صورت گرفته است. بنابراین روشن است که این تصویر واقعی نیست و در واقع تصویر لمپیاد نجومی حقیقی بوده که با یک روش ریاضی برای تولید یک اثر هنری جالب و حتی دوست داشتنی، دستکاری شده است.

پس چه کسی اینکار را انجام داده؟ در سایت خبری رِدیت (Reddit) آمده: فردی در مورد این تصویر در سایتی اجتماعی پرسیده و به سرعت اطلاعاتی در موردش پیدا شده است. به نظر می رسد این تصویر توسط هنرمندی بنام آدام فریس(Adam Ferriss) که تکنیک مورد بحث را روی چند تصویر ِ لمپیاد نجومی اعمال کرده، دستکاری شده است.

فریس نوشته‌ که او هرگز نمیخواسته کسی را فریب بدهد و یا اینکه تصویر را واقعی جلوه بدهد (همچنین به این اشاره کرد که صفحات مرجع اینترنتی این مطلب را هم پوشش داده‌اند). البته از اینکه مردم اشتباه کنند، تعجب نمیکنم. از این نوع اتفاقات صدها بار رخ میدهند. این را بطور واضح فهمیده‌ام که بیشتر افراد در شبکه‌های اجتماعی خیلی به تصاویر علمی حتی معروف‌هایشان مثل هابل و مریخ‌نورد کنجکاوی آشنا نیستند. حال این ادعا در خصوص ستون‌های یخی، به طرز عجیبی از اخبار ناسا در سال ۲۰۱۰ که تصویر هابل سحابی شاه‌­تخته را توصیف می کند، نشأت گرفته است. در نهایت این کاردستی خدا یا معمای ناشناختۀ علمی نیست. این علم است و هنر و هر دوی اینها عالی هستند.

ترجمه: فرشید معرفت خدائی/ سایت علمی لمپیاد نجوم

منبع: slate.com

درباره : نجومی

همکاری ناسا و اسپیس ایکس,اخبار علمی,خبرهای علمی,لمپیاد نجوم و فضا
درباره : نجومی

برای نخستین بار، موشک فالکون ۹ اسپیس ایکس که حمل کپسول محموله را به ایستگاه فضایی بین‌المللی برعهده داشت، در مسیر بازگشت موفق به فرود روی زمین نشد.

اسپیس‌ایکس برای نخستین بار از زمان آغاز بازیابی ناوگان فالکون ۹، در فرود یکی از موشک‌هایش که قرار بود روی خشکی فرود بیاید، ناکام ماند. موشک فالکون ۹ اسپیس‌ایکس در بعدازظهر پنجشنبه، تنها هفت دقیقه پس از پرتاب از فلوریدا، آماده‌ی فرود در جایگاه بتنی فرود در نزدیکی محل پرتاب در کِیپ کاناورال بود؛ اما فیلم ثبت‌شده از بوستر، خارج شدن ناگهانی آن را از کنترل نشان داد و اندکی بعد گزارشگران اسپیس‌ایکس تایید کردند که پرتابگر به‌جای محل پیش‌بینی‌شده در اقیانوس اطلس فرود آمده است.

ایلان ماسک، مدیرعامل اسپیس‌ایکس اعلام کرد که مقصر این ناکامی، یکی از گرید فین‌ها (نوعی سطح کنترل پرواز) فالکون ۹ بوده است؛ قطعه‌ای که برای هدایت بوستر به محل درنظرگرفته‌شده‌ی فرود از آن استفاده می‌شود. با این حال، به گفته‌ی ماسک، از آنجایی که پرتابگر صدمه ندیده است و هنوز از درون آب اطلاعات را مخابره می‌کند، احتمال دارد که اسپیس‌ایکس بتواند موفق به بازیابی آن شود. وی اشاره کرد که موشک مورد بحث می‌تواند برای برخی از «ماموریت‌های داخلی اسپیس‌ایکس» و احتمالا پرتاب پیش‌روی یکی از ماهواره‌های اینترنتی استارلینک شرکت مورد استفاده قرار گیرد.

حادثه‌ی روز پنجشنبه، نوار موفقیت اسپیس‌ایکس را در زمینه‌ی به زمین نشاندن موشک‌ها به پایان رساند. این شرکت برای بازیابی موشک‌های فالکون ۹ خود پس از پرتاب، دو انتخاب پیش‌رو دارد؛ بدین صورت که پرتابگرها می‌توانند روی یک کشتی بدون سرنشین و شناور در اقیانوس فرود بیایند یا به زمین نشستن آن‌ها روی یکی از جایگاه‌های بتنی فرود اسپیس‌ایکس واقع در نزدیکی محل پرتاب انجام شود. اسپیس‌ایکس از زمان تلاش برای بازیابی موشک‌های خود، اقدام به انجام ۱۲ فرود یا به عبارت دیگر «بازگشت به محل پرتاب» کرده است که تا به این لحظه، تمام آن‌ها موفقیت‌آمیز بوده‌اند. اما این رکورد بی‌نظیر اکنون از دست رفته است.

اسپیس‌ایکس در فرود موشک‌ها روی کشتی‌های بدون سرنشین موفقیت نسبتا کمتری داشته است؛ اما با وجود این، به‌ندرت فرود‌ها ناموفق بوده‌اند. آخرین باری که این شرکت در تلاش برای بازیابی یک بوستر فالکون ۹ با شکست مواجه شد، بیش از دو سال پیش در تاریخ ۱۵ ژوئن ۲۰۱۶ بود. در جریان این تلاش، سوخت بوستر در مسیر رسیدن به کشتی بدون سرنشینی که در اقیانوس اطلس شناور بود، به اتمام رسید. در فوریه‌ی امسال نیز اسپیس‌ایکس در فرود هسته‌ی مرکزی موشک فالکون هوی، مدل بزرگتر موشک فالکون ۹ که از سه بوستر متصل به یکدیگر تشکیل شده است، ناکام ماند. دو هسته‌ی بیرونی موشک پس از پرتاب، به‌صورت همزمان و با موفقیت در نزدیکی جایگاه‌های فرود به زمین نشستند؛ اما هسته‌ی میانی به دلیل اتمام مایع احتراق به مشکل برخورد و نتوانست موتورهای خود را در حین نزول مجددا روشن کند. در نتیجه، به‌جای کشتی بدون سرنشین در اقیانوس اطلس فرود آمد.

Booster Failure

با این حال، این عملیات‌های فرود موشک، صرفا اهداف ثانویه‌ی هر ماموریت محسوب می‌شوند و هدف از انجام آن‌ها، صرفه‌جویی در ساخت بوسترهای جدید برای هر پرواز واحد است. هدف اصلی در واقع رساندن هر آنچه فالکون ۹ پرتاب می‌کند، به مدار است و به همین دلیل، با وجود فرود اشتباه روز پنجشنبه، ماموریت موشک به هدف خود دست پیدا کرد. فالکون ۹ وظیفه‌ی ارسال یکی از کپسول‌های محموله‌ی دراگون را برعهده داشت که حاوی غذا و تجهیزات برای خدمه‌ی ایستگاه فضایی بین‌المللی بود. پس از پرتاب، دراگون با موفقیت در مدار قرار گرفت و پنل‌های خورشیدی‌اش را برای دریافت انرژی به‌کار انداخت و شنبه صبح نیز به ایستگاه فضایی بین‌المللی رسید.

پس از فرود ناموفق، از آنجایی که مشخص نبود بوستر برای فرود به کجا می‌رود، برخی از افراد دچار نگرانی شدند. خوشبختانه، بنابر اعلام دفتر مدیریت بحران شهرستان بروارد در فلوریدا، بوستر بدون ایجاد هیچ مخاطره‌ای در اقیانوس و درست در کنار محل در نظرگرفته‌شده فرود آمد.

در حقیقت، فالکون ۹ پس از آنکه در آب فرود آمد، وارد مرحله‌ای به نام «ایمن‌سازی» شد؛ بدین معنی که پیشرانه را از مخزن‌هایش تخلیه کرد. این اقدام به گفته‌ی کونینگزمن، نائب رئیس واحد تضمین ماموریت در اسپیس‌ایکس، موجب شد تا افراد بتوانند بدون هیچ خطری به بوستر نزدیک شوند. وی همچنین گفت فالکون ۹ صاحب یک ویژگی ایمنی است که در صورت اختلال در عملکرد مورد نظر موشک، از رفتن آن به سمت خشکی جلوگیری می‌کند. به گفته‌ی کونینگزمن، حتی اگر موشک باز هم به سمت خشکی برود، به‌صورت آگاهانه از ساختمان‌ها دوری خواهد کرد. وی در جریان کنفرانسی خبری پس از پرتاب گفت:

من از نقطه‌نظر امنیت عمومی می‌گویم، پرتابگر به‌خوبی از هر چیز دوری کرد؛ جایی که می‌توانست کوچک‌ترین خطر را برای جمعیت یا اموال عمومی ایجاد کند. در نتیجه، امنیت عمومی در اینجا به‌خوبی محافظت شد و ما هر چقدر در این فرود ناموفق یا فرود در آب به جای خشکی ناامید شدیم، این حادثه به همان میزان نشان داد که سیستم به‌طور کلی می‌داند که چگونه خود را از خرابی‌های به‌خصوص بازیابی کند.

درباره : نجومی
صفحات سایت