المپیاد نجوم


جمشید مشایخی,بیوگرافی جمشید مشایخی,عکس جمشید مشایخی
بیوگرافی جمشید مشایخی + عکس

نام اصلی: جمشید مشایخی

زمینه فعالیت: سینما و تلویزیون

تولد: ۵ آذر ۱۳۱۳

جاجرود، استان تهران

ملیت: ایرانی

سال‌های فعالیت: ۱۳۳۵ تاکنون

درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: ابرهای غبارآلود کیهانی و ستارگان پرانرژی جوان در این عکس تلسکوپی مشاهده می شوند که در فاصلۀ کمتر از ۵۰۰ سال نوری از ما به سمت صورت فلکی تاج جنوبی واقع شده‌اند.

NGC drudisابرهای غباری نور را از ستارگان پس زمینه‌ای دورتر در کهکشان راه شیری مسدود می کنند. اما مجموعۀ خارق‌العاده سحابی‌های بازتابی که ان‌جی‌سی ۶۷۲۶، ان‌جی‌سی ۶۷۲۷ و آی‌سی ۴۸۱۲ نامگذاری شده‌اند با انعکاس نور آبی ستارگان داغ و جوان در این منطقه می درخشند. این غبار همچنین نور ستارگانی که هنوز در حال شکل‌گیری هستند را مسدود می کند. در بالا سمت راست، سحابی زرد رنگ کوچکتر ان‌جی‌سی ۶۷۲۹ در کنار ِ ستارۀ متغیر و جوان «آر تاج جنوبی» قرار گرفته است. در نزدیکی آن، کمان‌ها و حلقه‌های درخشان که در اثر جریانات خروجی شوکه شده‌اند بصورت اجرام هربیگ-هارو شناسایی می شوند. در آسمان، این میدان دید حدود ۱ درجه وسعت دارد، یعنی گستردگی در حدود ۹ سال نوری.

سایت علمی لمپیاد نجوم / منبع: apod

درباره : نجومی

ماری‌جوآنا,اخبار علمی,خبرهای علمی,پژوهش
درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: تیمی از دانشمندان موفق به کشف سیارۀ فراخورشیدی شدند که ابعاد آن دو برابر اندازه زمین است. این سیاره Wolf 503b نام دارد و ۱۴۵ سال نوری با سیاره ما فاصله دارد. اطلاعات این تحقیق با استفاده از تلسکوپ فضایی کپلر بدست آمده‌ است.

exoplanet ngts b xlبه گزارش لمپیاد نجوم، مروین پترسون، دانشجوی کارشناسی ارشد مؤسسه تحقیقات اخترشناسی دانشگاه مونترآل و همکارانش با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی کپلر ناسا، موفق به کشف این موضوع شدند. پترسون و همکارانش گزارش دادند که Wolf 503b، سیاره‌ای فوق‌العاده جالب است، اما جالب و شگفت‌انگیز بودنش فقط به خاطر ابعاد آن که به طور بالقوه دو برابر زمین است نیست. این سیاره که در صورت فلکی سنبله قرار دارد هر شش روز به دور ستاره مادری خود می‌چرخد و فاصلۀ آن تا ستاره چیزی در حدود ۱۰ برابر نزدیکتر از فاصله بین عطارد و خورشید ما است.

محققی یه نام بجام باناکه از دانشگاه مونترآل گفت: این سیاره یکی از سیاراتی است که با داشتن چنین شعاعی، دارای ستاره‌ای است که به اندازۀ کافی روشن است تا بتواند تحت مطالعات دقیق قرار گیرد و ماهیت واقعی‌اش کشف شود. اکنون محققان فرصتی را برای درک بهتر مبدا این شعاع و ماهیت اَبر زمین‌ها و سیارات کوچکتر از نپتون به دست آوردند. پترسن افزود که بررسی ماهیت Wolf 503b می‌تواند به درک بهتر ساختار سیارات اَبر زمین و میزان تنوع آنها در کهکشان راه شیری کمک کند.

نخستین هدف تلسکوپ فضایی جیمز وب

علاوه بر این محققان در ادامه گفتند که ستاره مادری ِ Wolf 503b نسبتا به سیاره ما نزدیک است و به نظر می‌رسد، بسیار روشن باشد. همچنین این محققان کشف کردند که Wolf 503b که یک کوتوله نارنجی قدیمی است که کمی دورتر از ستاره مادری ما در حال درخشیدن می‌باشد.

Wolf b is too Close to its Starروشنایی Wolf 503b باعث شد که این سیاره فراخورشیدی هدف اصلی تلسکوپ فضایی جیمز وب که در ماه مارس سال ۲۰۲۱ به فضا پرتاب می شود، باشد. یک روش شناخته شده بعنوان طیف‌سنج عبوری می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا به مطالعۀ محتوای شیمیایی جو چنین سیارات، و همچنین وجود مولکول‌های آب و هیدروژن در آنها بپردازند.

این مطالعات حول و حوش این موضوع انجام می‌شود که آیا جو این سیارات فراخورشیدی شبیه زمین است یا کاملا متفاوت از اتمسفر سیارات منظومه شمسی. نکته قابل‌ذکر این است که انجام مشاهدات مشابهی در سایر سیاره‌هایی که توسط تلسکوپ کپلر انجام شده‌اند، ممکن نیست؛ زیرا ستارگان میزبان ِ آنها دارای نور بسیار ضعیفی هستند.

ترجمه: سهیلا دوست پژوه/ سایت علمی لمپیاد نجوم

منبع: techtimes.com

درباره : نجومی

جمشید مشایخی,بیوگرافی جمشید مشایخی,عکس جمشید مشایخی
بیوگرافی جمشید مشایخی + عکس

نام اصلی: جمشید مشایخی

زمینه فعالیت: سینما و تلویزیون

تولد: ۵ آذر ۱۳۱۳

جاجرود، استان تهران

ملیت: ایرانی

سال‌های فعالیت: ۱۳۳۵ تاکنون

درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: ناسا می‌گوید تلسکوپ فضایی کپلر پس از اینکه در حالت خواب قرار گرفته بود، دوباره بیدار شده است- گرچه آیندۀ این مأموریت هنوز هم کوتاه‌مدت به نظر می‌رسد.

extra large cover imageبه گزارش لمپیاد نجوم، این آژانس بتازگی در پست به‌روز‌شده‌ای اعلام کرد که تلسکوپ کپلر در ۲۹ آگوست ۲۰۱۸، نوزدهمین رصد جدید خود را برای شکار سیارات ماورای منظومه شمسی آغاز کرده است. ناسا در این پست بیان داشت: «پس از اینکه این فضاپیما از حالت خواب بیدار شد، به دلیل رفتار غیرمعمول یکی از موتورها، پیکربندیِ آن تغییر یافت. نشانه‌های اولیه این است که احتمالا عملکرد اشاره‌گر تلسکوپ تا حدودی تضعیف شود. هنوز مشخص نیست که چه مقدار سوخت باقی می‌ماند. ناسا همچنان به نظارت بر سلامت و عملکرد فضاپیمای خود ادامه می‌دهد.»

بعد از اینکه امسال اعلام شد که این فضاپیما سوختش به اتمام می رسد، در روز ۲۴ آگوست در حالت خواب قرار گرفت. در حالی که معیاری برای سوخت در ثانیه در این کمیته وجود ندارد، اما دانشمندان می‌توانند فشار مخزن سوخت را کنترل کنند تا ببینند چگونه کار می‌کند. کپلر برای اینکه سیارات را پیدا کند، به سوخت نیاز دارد. کپلر این کار را با رصد شیبی در نور، در هنگامی که سیارات از مقابل ِ ستارگان خود عبور می‌کنند، انجام می‌دهد؛ این روش، روش گذر نام دارد و اثبات شده که بسیار موفقیت‌آمیز است. اما به نظر می‌رسد که سوخت کپلر تا پایان سال ۲۰۱۹ به پایان می‌رسد.

کپلر تا به امروز بیش از ۲۵۰۰ سیارۀ تأیید شده و ۲۷۰۰ سیارۀ در انتظار تأیید پیدا کرده است. این تلسکوپ بعد از اینکه کاربرد یکی از چرخ‌های واکنش خود که برای نشان دادنِ ستارگان در سال ۲۰۱۳ به کار می‌برد را از دست داد، اکنون در حال انجام دومین مأموریت خود، یعنی K2، است. وقتی این مأموریت به پایان برسد، زمان به شدت غم‌انگیزی برای دانشمندان سیارات فراخورشیدی خواهد بود.

کپلر آنچه ما دربارۀ سیارات فراخورشیدی می‌دانیم را اصلاح کرده است، و اینکه مکان خود در کهکشان راه شیری را چگونه می‌بینیم، برای همیشه تغییر داده است. جانشین کپلر، یعنی ماهواره بررسی سیارات فراخورشیدی عبوری(TESS)، در اوایل امسال به فضا پرتاب شد و ماموریت علمی خود را در ماه ژوئیه ۲۰۱۸ آغاز کرد. کپلر در آخرین ماموریت رصد خود از آسمان، تا زمانی که سوختش به اتمام برسد، هر زمانی که باشد، همچنان به جستجوی سیارات فراخورشیدی ادامه می دهد.

ترجمه: زهرا جهانبانی/ سایت علمی لمپیاد نجوم

منبع: iflscience.com

درباره : نجومی

کیسه خواب فضایی,اخبار علمی,خبرهای علمی,اختراعات و پژوهش

در فضا رسیدن به وضعیتی مناسب برای برای خوابیدن، کار ساده‌ای نیست. عدم وجود نیروی جاذبه باعث می‌شود که تختخواب سفت و خشک نباشد و در نتیجه عضلات بدن نتواند به صورت راحت و افتاده قرار گیرد.

به گزارش ایسنا، نبود این نیرو همچنین باعث می‌شود وقتی چشم‌ها بسته شد، محل خوابیدن فرد، مشخص نباشد. بدن در این حالت، در هوا، به شکل شناور و یا معلق قرار می‌گیرد و هر آن ممکن است به طور ناخودآگاه و ناخواسته با در و دیوار سفینه برخورد کند. فرد در روی زمین می‌تواند بدن و یا هر یک از اعضا بدن خود را در خواب به راحتی حرکت دهد و هر زمان که روکش‌ها(لحاف، پتو یا هر چیز دیگری که در موقع خواب روی بدن قرار گیرد) کنار رود، کمبود آن حس می‌شود. استفاده از فشار ملایم در طول بدن، حالت آرام بخشی را در خواب به وجود می‌آورد. این حالت بدن در فضا، اهمیت خاصی دارد. فضانوردان اغلب خود را به در و دیوار می‌بندند، یا اینکه در گوشه‌ای چمباتمه می‌زنند، تا حالت آرام بخشی را برای خود به وجود آورند.

 

لزوم ایجاد شرایطی نظیر زمین، برای خواب فضانوردان، در سال ۱۹۸۳ راه را برای طراحی و ساخت اولین کیسه خواب فضایی گشود. فکر اصلی در ساخت کیسه خواب، بر این پایه بود که کیسه بتواند فشار فنر مانندی را در طول بدن و  اعضا آن، با توجه به تنگی جا و ایمنی، در مدار زمین به وجود آورد. اولین طرح‌ها بر مبنای ساخت تشک‌های بادی بود.

 

اصول طرحی که از مباحث اولیه در ساخت این وسیله به دست آمد، نشان می‌داد که باید کیسه از دو لایه پارچه‌ای با استفاده از یک سامانه داخلی ساخته شود؛ لایه‌ای مانند تیوپ لاستیک که بتواند حالت فشار را به وجود آورد. لایه‌ها باید به اندازه‌ای باشند که فضانورد بتواند راحت به درون آن برود و یا از آن خارج شود. از آن گذشته این لایه‌ها باید بتوانند فشار واکنشی متناسب با تغییرات وضعیت بدن را به وجود آورند. نمونه‌ای از این طرح که پیش‌بینی می‌شد بتواند با توجه به اندازه‌ها و شکل آن، فشار مناسب را در داخل کیسه به وجود آورد، در ۲۸ اکتبر سال ۱۹۸۴۴ روی کاغذ آمد. بعد از آماده شدن نقشه، نمونه ساخته شد و برش پارچه‌ها و دوخت آن نیز انجام گرفت. در این نمونه از نوعی  لاستیک به عنوان عامل ایجاد کننده فشار، استفاده شد. نتیجه نهایی کاملاً مایوس کننده بود و یکی از دلایل این شکست، انعطاف پذیری بیش از حد لاستیک بود، اما کار ادامه یافت.

 

برای رسیدن به نتیجه مثبت از مراکز تحقیقاتی نساجی و تولیدکنندگان این رشته، تقاضای کمک شد. آنها که قبلاً موفق شده بودند مواد نساجی مورد نیاز «آزمایشگاه فضایی اسکای لب» را بسازند، این بار نیز ظرف مدت کوتاهی، موفق شدند نمونه‌ای از طرح سفارش داده شده را بسازند. این اقدام آنها در موفقیت نهایی طرح، اثر بسزایی داشت. مشکلات کار با مواد چندبعدی و قابل انعطاف، برای بیشتر دست اندرکاران طرح، جدید و ناآشنا بود، زیرا مهندسان فضایی بیشتر با مواد سبک وزن مانند آلومینیوم، فیبرهای کربنی و… کار می‌کنند.

 

کیسه خواب فضایی,اخبار علمی,خبرهای علمی,اختراعات و پژوهش

کیسه خواب و طرح آن، چندین بار مورد اصلاح قرار گرفت تا به شکل نهایی در آمد. از روزی که اولین طرح روی کاغذ کشیده شد، تا روزی که طرح نهایی و قابل قبول آماده گردید، شش ماه طول کشید. یکی از عمده‌ترین مشکلات، انتخاب قطعات و مواد مناسب بود. از همان ابتدا نوعی پارچه جهت روکش انتخاب گردید که توانایی تبادل هوا را داشت و ضمناً غیرقابل اشتعال بود. انتخاب دریچه‌ها و لوله هوا نیز مشکل می‌نمود. بعد از جستجو و آزمایش‌های بسیار، لوله پلاستیکی آتش نشانی با قطر ۹ سانتی‌متر، به علت سختی، قدرت و سهولت در تولید و ایجاد فشار مناسب، به عنوان لوله تامین کننده هوای داخل کیسه، انتخاب شد. یکی دیگر از مشکلات، یافتن چسب قابل انعطافی بود که در طول ماموریت و با توجه به باد شدن و خالی شدن کیسه دوام آورده، از هم باز نشود. انتخاب دریچه‌های ورودی و خروجی هوا نیز دشوار به نظر می‌رسید.

 

سخت افزارهایی که معمولاً در رشته فضانوردی مورد استفاده قرار می گیرند سنگین و پیچیده‌اند، به همین جهت طراحان کیسه خواب، به سراغ قطعات مورد مصرف در رشته پزشکی و آزمایشگاه‌های شیمی رفتند و معلوم شد دریچه هایی که در دستگاه اندازه‌گیری فشار خون به کار می‌روند، از لحاظ جرم و وزن بسیار مناسبند و گذشته از برخورداری از ویژگی‌های فنی، قیمت آنها نیز مناسب است.

 

کیسه خواب فضایی,اخبار علمی,خبرهای علمی,اختراعات و پژوهش

این دریچه‌ها با استفاده از یک ساچمه لاستیکی، به فضانوردان این امکان را می‌دهد که با تنظیم فشارهای مختلف، بهترین حالت را انتخاب کنند. تنها مشکلی که در راه استفاده از این دریچه‌ها وجود داشت، تنظیم میزان عبور جریان هوا و به دست آوردن زمان مناسبی برای پر و خالی شدن آن بود. این مشکل نیز با استفاده از یک فنر که با برق کار می‌کرد، حل شد. نمونه نهایی را در مه ۱۹۸۵ آزمایش کردند. این کیسه خواب با همه ملحقات آن از قبیل پمپ‌ها، بندها و محفظه مخصوص سر، وزنی برابر با دو کیلوگرم پیدا کرد. این کیسه خواب بدیع و جالب فضایی در ۱۰ فوریه ۱۹۸۷ با درخواست اسا به نام طراحان آن به ثبت رسید. امتیاز به ثبت رسیده، شامل طیف وسیعی از انواع کیسه خواب «با فشار برگردان» و «نیروی جاذبه صفر» است.

 

آزمایش کیسه خواب در فضا

کیسه خواب فضانوردان محصول اسا در دو ماموریت فضایی مورد آزمایش قرار گرفت: ماموریت آزمایشگاه فضایی آلمان به نام «دی-۱» از ۳۰ اکتبر تا ۶ نوامبر سال ۱۹۸۵ و ماموریت ایستگاه میر شوروی از ۲۲ ژوئیه تا ۲۹ دسامبر ۱۹۸۷. ووب اوکلز یکی از دانشمندان فضانورد عضو گروه خدمه دی-۱۱ یکی از کیسه خواب‌ها را به عنوان وسیله  شخصی همراه خود به فضا برد و آن را در یکی از کمدهای فوقانی آزمایشگاه فضایی جای داد. (فضانوردان مجاز بودند در وقت‌های اضافی خود آزمایش های دلخواهی را انجام دهند) اگر چه کیسه خواب به عنوان یک تجربه شخصی به فضا برده شد، اما همین کیسه خواب در طول ماموریت دی-۱ که فضانوردان گرفتار مشکل کمبود جای خواب شده بودند، به کمک آنها آمد.

 

در سفینه برای گروه هشت نفره، فقط چهار محل خواب بود. شش نفر از اعضای گروه در دو تیم سه نفره و در نوبت‌های دوازده ساعته کار می‌کردند و سومین دانشمند فضانورد در یک نوبت چرخشی کار می‌کرد. از آنجا که یکی از محل های خواب بطور دائمی برای فرمانده شاتل در نظر گرفته می‌شود، سه فضانورد دانشمند مجبور بودند یک محل خواب را بین خود تقسیم کنند. در این جا بود که کیسه خواب اسا، محل خواب اضافی را در طول پرواز فراهم ساخت.

 

ووب اوکلز در گزارش‌های پرواز دی-۱ چنین می‌نویسد: «بعد از پایان یک روز طولانی و پر کار، تصمیم به استراحت گرفتم. در عین حال باید محل کار خود را برای جلوگیری از تداخل با نوبت بعدی، ترک می‌کردم. کیسه خواب را برداشتم و در جستجوی محلی برای خواب بر آمدم. اطاقک مخصوص ورود به بخش باربری، محل تاریک و نسبتاً ساکتی است. باد کردن کیسه خواب کار ساده‌ای بود. بعد از باد کردن، آن را به دیوار جلویی بستم و سرم را نزدیک دریچه بالایی قرار دادم و شش ساعت به راحتی خوابیدم. کیسه بسیار عالی بود و می‌توانستم به راحتی درون آن حرکت کنم. سرم را روی لوله لاستیکی گذاشتم، درست مثل اینکه بالشی زیر سر گذاشته باشم.  قبل از شروع پرواز من و «راینهارد فورد» موافقت کرده بودیم که به طور نوبتی کیسه و تختخواب را با هم عوض کنیم اما من در سومین شب، فقط یک بار از محل خواب سفینه استفاده کردم.«

 

دیگر فضانوردان نیز آن را آزمایش کردند. نتیجه بسیار موفقیت آمیز بود. براساس تجربیات فضانوردان، چند پیشنهاد اصلاحی مطرح شد، مانند: سوراخ تهویه بالای لوله هوایی و یک بند که هر دو لوله هوا را برای ایجاد فشار، در زیر به هم وصل کند.

 

کیسه خواب فضایی بعداً به یک هیئت روسی نیز نشان داده شد.  در این هیئت «الکساندر الکساندروف» فضانورد شوروی نیز حضور داشت و علاقه خاصی نسبت به کیسه خواب ابراز کرد. متعاقباً یک نمونه از کیسه خواب به مسکو فرستاده شد. بعدها قرار شد کیسه خواب در ایستگاه فضایی میر مورد استفاده و آزمایش قرار بگیرد.

 

الکساندروف، در طول اقامت خود در ایستگاه میر، ۱۲ ژوئیه تا ۲۹ دسامبر ۱۹۸۶ کیسه خواب را مورد آزمایش قرار داد. نتیجه مثبت بود. طی این آزمایش مشخص شد که روکش سفت کیسه خواب گرمای بدن را به خوبی حفظ می‌کند و انسان احساس می‌کند در خانه خودش خوابیده است و در مجموع به اثبات رسیدن کیسه خواب می‌تواند در ایستگاه‌های فضایی مورد استفاده قرار گیرد.

 

آزمایش‌هایی که روی کیسه خواب اسا به عمل آمد و نتایجی که در طول ماموریت‌های میر و دی-۱ به دست آمد، بسیار امیدوار کننده بود و به روشنی نشان داد که با تکمیل آن می‌توان در ماموریت‌های فضایی یک کیسه خواب بسیار مناسب همراه داشت.

 

درباره : نجومی

کلاه‌ ایمنی هادوی,اخبار علمی,خبرهای علمی,اختراعات و پژوهش
درباره : نجومی

پرندگان آوازخوان,اخبار علمی,خبرهای علمی,طبیعت و محیط زیست
درباره : نجومی

ربات وارام,اخبار علمی,خبرهای علمی,اختراعات و پژوهش
درباره : نجومی
صفحات سایت