المپیاد نجوم


لمپیاد نجوم: کهکشان مارپیچی زیبای NGC 6744 تقریبا ۱۷۵ هزار سال نوری وسعت دارد و بزرگتر از کهکشان راه شیری ما است. این کهکشان در فاصلۀ تقریبی ۳۰ میلیون سال نوری از زمین به سمت صورت فلکی جنوبی طاوس واقع شده و در تلسکوپ‌های کوچک فقط بصورت یک شی کم نور و گسترده دیده می شود.

NGC HaLRGB MPدر این تصویر دیسک جهان جزیره‌ای را مشاهده می کنیم که در جهت خط دید ما منحرف شده است. این نمای دقیق از کهکشان ناحیه‌ای به اندازۀ ماه کامل را پوشش می دهد. در این عکس، هسته زرد رنگ طویل شدۀ این کهکشان غول‌پیکر با نور ستارگان سرد قدیمی احاطه شده است. در اطراف هسته، بازوهای مارپیچی بزرگ با خوشه‌های ستاره‌ای آبی رنگ جوان پر شده‌اند و مملو از مناطق تشکیل ستارۀ صورتی رنگ هستند. یک بازوی کشیده شده نیز از کنار یک کهکشان ماهواره‌ای کوچکتر در بالا سمت چپ عبور کرده است، این دوست کهکشانی NGC 6744 یادآور ابر ماژلانی بزرگ کهکشان ماهواره‌ای راه شیری است.

سایت علمی لمپیاد نجوم / منبع: apod

درباره : نجومی

پوست الکترونیکی,اخبار علمی,خبرهای علمی,اختراعات و پژوهش
درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: به گفته محققان فرگشت(تکامل) جمعیت بشر در آفریقا در چندین منطقه اتفاق افتاده است و در واقع تبار ما از چند نژاد تشکیل شده است. در واقع تحقیقات جدید چشم‌انداز بی‌سابقه‌ای را رو به سوی فرگشت اولیۀ انسان‌ها در آفریقا به وجود آورده است.

Humans evolved in small groups across diverse environs in Africaبه گزارش لمپیاد نجوم، این تحقیق که از ترکیبی از بررسی‌های فسیلی، تجزیه و تحلیل‌های ژنتیکی و مدل سازی آب و هوایی تشکیل شده، نشان می‌دهد که انسان‌های اولیه در گروه‌های تقریبا جدا از هم و  نه در جمعیت‌های بزرگ و یکپارچه فرگشت یافته‌اند. محققان بر این باورند که تنوع زیست شناختی در سراسر آفریقا طبیعت منحصربفرد فرگشت انسان‌های اولیه را نشان می‌دهد. در واقع هم نشانه‌های ژنتیکی و هم نحوۀ توزیع ابزارات، منعکس کننده عدم وجود هیچگونه ارتباطی در میان جمعیت انسان‌های اولیه است.

مارکت توماس، استاد ژنتیک کالج دانشگاهی لندن، گفت:«ما شاهد عدم وجود ارتباط عمیقی در بین انسان‌های اولیه و در بین برخی از رده‌های قدیمی ژنتیکی و سطح بالای تنوع در بین آنها هستیم که نشان می‌دهد فقط یک جمعیت توانسته برای بقا تلاش کند. نکته جالب این است که، الگوهای ژنتیکی موجود در میان گونه‌های دیگر ِ حیوانات صحرای آفریقا، نوعی تفکیک را نشان می‌دهند. و محققان بر این باورند که این موضوع از منظر ِ طبیعت داینامیک آفریقا، قابل توضیح می‌باشد.»

علاوه بر وجود تنوع در اکوسیستم مناطق خشک و نیمه خشک که در اثر  وجود جنگل‌های متراکم، باران، کوه‌ها و دره‌ها و شبکه‌های به هم بافته شدۀ میان دریاچه‌ها و رودخانه‌ها به وجود آمده – آب و هوای آفریقا طی چندین میلیون سال گذشته به طور مرتب تغییر کرده است. به گفته دانشمندان در نتیجه چنین شرایط اقلیمی و پویایی اکولوژیکی، انسان‌های اولیه، چرخه‌های انزوا و انطباقی را دنبال نمودند که باعث اختلاط ژنتیکی و فرهنگی بین آنها شد.

لونز چیکی، محقق مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه در این خصوص می‌گوید:«شواهد مشابه به دست آمده از زمینه‌های مختلف بر اهمیت توجه به ساختار جمعیت در مدل‌های فرگشت انسان تاکید دارند.» در واقع تاریخچه پیچیدۀ تقسیم‌بندی جمعیت باید ما را به سوی زیر سوال بردن الگوهای تغییرات جمعیت‌های باستانی هدایت کند و شاید باعث تجدید نظر در برخی از باورهای قدیمی و تغییر و اصلاح آنها شود. بر طبق یافته‌های اخیر، انسان‌های مدرن در یک مکان واحد فرگشت نیافته یا از یک جمعیت واحد به وجود نیامده‌اند. النور اسکری، محقق موسسه ماکس پلانک در پایان سخنانش بیان داشت: «فرگشت جمعیت بشر در آفریقا به طور قطع در چندین منطقه اتفاق افتاده است. در واقع دودمان ما چند نژادی است و فرگشت فرهنگ ما نیز چند فرهنگی می‌باشد. بنابراین برای درک تاریخ بشریت بهتر است به بررسی همه مناطق آفریقا بپردازیم. گویا انسان‌ها در سراسر مناطق مختلف آفریقا به شکل گروه‌‌هایی کوچکی فرگشت یافته‌اند.»

محقق النور اسکری در این خصوص گفت: «فرگشت جمعیت بشر در آفریقا در چندین منطقه اتفاق افتاده است و در واقع تبار ما از چند نژاد تشکیل شده است.» تحقیقات جدید چشم‌انداز بی‌سابقه‌ای را رو به سوی فرگشت ِ اولیه انسان‌ها در آفریقا، نشان می دهد. این تحقیق که از ترکیبی از بررسی‌های فسیلی، تجزیه و تحلیل‌های ژنتیکی و مدل‌سازی آب و هوایی تشکیل شده، نشان می‌دهد که انسان‌های اولیه در گروه‌های تقریبا جدا از هم و نه در جمعیت‌های بزرگ و یکپارچه فرگشت یافته‌اند.

محققان بر این باورند که تنوع زیست‌شناختی در سراسر آفریقا طبیعت منحصربفرد فرگشت انسان‌های اولیه را نشان می‌دهد. در واقع هم نشانه‌های ژنتیکی و هم نحوۀ توزیع ابزارآلات، منعکس‌کننده عدم وجود هیچگونه ارتباطی در میان جمعیت انسان‌های اولیه است. مارکت توماس، استاد ژنتیک دانشگاه کالج لندن، در این خصوص گفت: «ما شاهد عدم وجود ارتباط عمیقی در بین انسان‌های اولیه و در بین برخی از رده‌های قدیمی ژنتیکی و سطح بالای تنوع در بین آنها هستیم که نشان می‌دهد فقط یک جمعیت توانسته برای بقا تلاش کند.»

لونز چیکی، محقق مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه در این خصوص می‌گوید: «شواهد مشابه به دست آمده از این زمینه‌های مختلف بر اهمیت توجه به ساختار جمعیت در مدل‌های فرگشت انسان تاکید دارند.» در واقع تاریخچه پیچیده تقسیم‌بندی جمعیت باید ما را به سوی زیر سوال بردن الگوهای تغییرات جمعیت‌های باستانی هدایت کند و شاید باعث تجدید نظر در برخی از باورهای قدیمی و تغییر و اصلاح آنها شود. بر طبق یافته‌های اخیر، انسان‌های مدرن در یک مکان واحد فرگشت نیافته یا از یک جمعیت واحد به وجود نیامده‌اند. النور اسکری، محقق موسسه ماکس پلانک در پایان سخنانش بیان داشت که: «فرگشت جمعیت بشر در آفریقا به طور قطع در چندین منطقه اتفاق افتاده است. در واقع دودمان ما چند نژادی است و فرگشت فرهنگ ما نیز چند فرهنگی می‌باشد. بنابراین برای درک تاریخ بشریت بهتر است به بررسی همه مناطق آفریقا بپردازیم.» جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Trends in Ecology and Evolution منتشر شده است.

ترجمه: سهیلا دوست پژوه/ سایت علمی لمپیاد نجوم

منبع: upi.com

درباره : نجومی

سیاره مشتری,اخبار علمی,خبرهای علمی,لمپیاد نجوم و فضا
درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: دانشمندان سیاره‌های فراخورشیدی کشف کرده‌اند که احتمال می رود از حیاتی مشابه با آنچه در زمین وجود دارد، پشتیبانی کنند. اما این پرسش مطرح می شود که انسان‌ها چگونه باید به جستجوی حیات بیگانه بپردازند؟ 

exoplanetبه گزارش لمپیاد نجوم، اخترشناسان هزاران سیاره کاندید پیدا کرده‌اند، اما در تحقیقات جدید، آنها راهی برای بهتر کردنِ وضعیت جستجو ارائهدادند. به گفته محققان، شاید میزان نور فرابنفش منتشر شده از یک ستارۀ میزبان که توسعه حیات را رقم می زند، راه ِ خوبی در این زمینه باشد. دانشمندان بر همین اساس، گروهی از سیاره‌ها را شناسایی کردند که احتمال می رود توسعه حیات در آنها مشابه با زمین باشد.

«پائول ریمر» اخترفیزیکدان ِ دانشگاه کمبریج گفت: «حیاتی که ما می شناسیم، مستلزم ساختارهای مولکولی گوناگونی است که نقش‌های مختلفی را درون سلول به انجام می رسانند. این ساختارها شامل DNA، RNA، پروتئین‌ها و غشاهای سلولی می باشند که از اجزای نسبتا ساده‌ای مثل لیپیدها، نوکلئوتیدها و آمینو اسیدها تشکیل یافته‌اند. برای مدتی بسیار طولانی این نکته به صورت یک راز باقی مانده بود که این اجزا از کجا نشات گرفته‌اند، اما اخیرا پیشرفت‌ها و دستاوردهای قابل توجهی در خصوص تعیین چگونگی پیدایش آنها در سطح زمینِ اولیه بدست آمده است. برای مثال، تاباندن نور فرابنفش بر روی هیدروژن سیانید در آب، به همراه یک یون باردار منفی مثل بیسولفید باعث ایجاد قندهای ساده می شود.»

در شرایط نور، هیدروژن سیانید (که به وفور در دیسک‌های پیش سیاره‌ای یافت می شود) و یک یون با بار منفی می تواند غلظت زیادی از بسیاری از اجزای تشکیل دهنده حیات را پدید آورند. اما برای انجام این کار، آنها به نور فرابنفش کافی نیاز دارند؛ در غیر این صورت، به صورت ترکیبی بی تحرک باقی می مانند. یک تیم از محققان موفق شد در سال ۲۰۱۵ با تاباندن نور فرابنفش بر هیدروژن سیانید، این نکته را به صورت آزمایشی نشان دهد. هدف از این کار، تولید لیپید، آمینو اسید و نوکلئوتید بود که همه آنها اجزای سلول‌های زنده هستند. اما زمانی که آنها استفاده از نور کافی را کنار گذاشتند، واکنش به وقوع نپیوست. ریمر و همکارانش از این یافته بعنوان مبنایی برای تحقیقات خود استفاده کردند. آنها مقدار نور فرابنفش استفاده شده در آزمایش سال ۲۰۱۵ را با نورِ نشر یافته از ستاره ها را مورد مقایسه قرار دادند؛ سیاره‌های کاندید کپلر به دور این ستاره‌ها می چرخند؛ سیاره‌های فراخورشیدی که شاید از حیات میزبانی کنند.

محققان میزان نور فرابنفش موجود در مدار سیاره‌ها را ترسیم کردند تا محل فعال‌سازی این واکنش‌های شیمیایی را محاسبه کنند. معیارهای مربوط به یک سیاره کاندید کپلر به این صورت است که سیاره باید سنگی باشد؛ یعنی محدودیت اندازه داشته باشد و همچنین در ناحیه قابل سکونت به دور ستاره میزبان خود بچرخد. البته سیاره نباید فاصله نزدیکی با ستاره خود داشته باشد، زیرا در این صورت شاهد تبخیر آب مایع خود خواهد بود. گفتنی است که سیاره همچنین نباید از ستاره خود خیلی دور باشد، چرا که در این صورت آب مایع به کلی منجمد خواهد شد. پُرواضح است که شرایط زیادی برای قابلیت سکونت مورد نیاز است، اما اینها شرایطی هستند که اخترشناسان می توانند بدون دیدنِ مستقیم سیاره، به جستجویشان بپردازند.

یافته‌های محققان نشان می دهد که ناحیه قابل سکونت و ناحیه‌ای که در آن واکنش‌های ضروری حیات به وقوع می پیوندند، همواره دچار همپوشانی نمی شوند. اینجا در سیاره زمین، ما در نقطه ای عالی به دور ستاره مناسبی در حال گردش هستیم. در واقع، این ستاره‌ها هستند که دمایی مشابه با دمای خورشید دارند؛ خورشیدی که مقدار مناسبی نور فرابنفش ایجاد می کند. از طرف دیگر، ستاره‌های سردتر نور فرابنفش کافی برای فعال‌سازی فرایند تولید نمی کنند؛ مگر آنکه شراره‌های خورشیدی مکرری بر آنها فرود آید که البته این شراره‌ها می توانند برای حیات، عاملی مخرب باشند.

با این اوصاف، نمی توان شانسی را برای توسعه حیات در «Ross 128 b» قائل شد، اما همه خبرها بد نیستند. سیاره فراخورشیدی که ناسا در سال ۲۰۱۵ موفق به کشف آن شد (Kepler 452b) هم در ناحیه قابل سکونت و هم در ناحیه مربوط به واکنش‌های شیمیایی قرار دارد. احتمال دارد حیات فرازمینی در جای دیگر شکل کاملا متفاوتی داشته باشد، اما چون ما هنوز نمی دانیم که حیات به چه شکل‌های دیگری می تواند وجود داشته باشد، بهترین کار این است که دنبال چیزی بگردیم که اطلاعات خوبی درباره‌اش داریم.

ریمر افزود: «من مطمئن نیستم حیات چقدر محتمل و امکان‌پذیر است، اما با توجه به اینکه فقط یک نمونه در اختیار داریم، منطقی است دنبال مکان‌هایی بگردیم که شبیه زمین هستند. تمایز مهمی میان آنچه ضروری است و آنچه کافی است، وجود دارد. اجزای تشکیل دهنده ضروری هستند، اما شاید کافی نباشند؛ احتمال دارد میلیاردها سال آنها را ادغام کنید و هیچ اتفاقی نیفتد. اما حداقل خوب است مکان‌هایی را چیزهای ضروری در آن وجود دارند، مورد بررسی قرار دهیم.» این مقاله در مجله Science Advances منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی لمپیاد نجوم

منبع: sciencealert.com

درباره : نجومی

ماهواره جی.پی.اس,اخبار علمی,خبرهای علمی,لمپیاد نجوم و فضا
درباره : نجومی

perseidsبارش شهابی برساوشی یکی از معروف‌ترین بارش‌های شهابی است که همه ساله در روزهای ۲۱ و ۲۲ مردادماه به اوج بارش می‌رسد. این بارش شهابی از بازمانده‌های دنباله‌دار ۱۰۹/P سویفت تاتل است که هر ۱۳۰ سال یک بار به دور خورشید می‌گردد. به اعتقاد فعالان حوزه لمپیاد نجوم با توجه به وضعیت خوب رصدی و نبود ماه در آسمان، شهاب‌های این بارش در سال جاری را به راحتی می‌توانید رصد کنید. آنچه بارش شهابی سال جاری را زیباتر می‌کند، وجود سیارات “مریخ” و “زحل” در آسمان شبانگاهی است.

برای مشاهده و رصد این بارش شهابی نیاز به آسمان تاریک است و در شهرها به دلیل وجود آلودگی نوری علی‌رغم آنکه بارش شهابی برساوشی دارای شهاب‌های پرنوری است، شهاب زیادی مشاهده نمی‌شود. بهترین مکان برای مشاهده بارش شهابی در مناطق به دور از شهرها میباشد، در این شرایط می‌توان تعداد زیادی شهاب را در یک ساعت مشاهده کرد. این بارش شهابی از همه جای ایران قابل رویت است، کانون این بارش از ساعت ۲۳ شامگاه یکشنبه ۲۱ مرداد از سمت شمال شرقی کشور طلوع می‌کند و تا بامداد دوشنبه ۲۲ مرداد اوج این بارش شهابی می باشد.

picسرعت شهاب‌های برساوشی حدود ۱۰۰ کیلومتر بر ثانیه است، این سرعت نزدیک به سرعت شهاب‌های “اتا دلوی” و “اسدی” است که سرعت زیادی دارند، ولی شهاب‌های برساوشی پرنورتر هستند. این بارش شهابی از همه نقاط کشور که به دور از آلودگی نوری شهرها است، قابل مشاهده خواهد بود.

pic اگر بیش از ۵ شهاب از یک نقطه در آسمان پدیدار شوند (یعنی امتداد برعکس حرکت آنها به یک نقطه برسد) این مکان در آسمان، کانون بارش شهابی است. بارش‌های شهابی بر اساس نام صورت فلکی که در آن قرار دارد یا ستاره‌ای که در نزدیکی آن است نامگذاری شده است. مانند بارش شهابی اسدی ( شیری) که کانون آن در صورت فلکی شیر و بارش شهابی “اتا دلوی” که کانون بارش آن در کنار ستاره “اتا” در صورت فلکی “دلو” قرار دارد.

سایت علمی لمپیاد نجوم: bigbangpage.com

درباره : نجومی

کاوشگر خورشیدی ناسا,اخبار علمی,خبرهای علمی,لمپیاد نجوم و فضا
درباره : نجومی

یکصد و هفتاد و پنجمین باشگاه لمپیاد نجوم تهران
چهارشنبه ۲۹ فروردین ۱۳۹
.ساعت ۱۶‌ در دانشکده فیزیک دانشگاه تهران برگزار خواهد شد
.انجمن لمپیاد نجوم ایران از همه ی علاقه مندان به لمپیاد نجوم برای شرکت در باشگاه لمپیاد نجوم دعوت می نماید

درباره : نجومی

کاوشگر خورشیدی پارکر برای اولین بار به ملاقات یک ستاره می‌رود

کاوشگر خورشیدی پارکر (Parker Solar Probe) از فردا سفری تاریخی را به سمت خورشید آغاز خواهد کرد تا اطلاعاتی را از خصوصیات این ستاره جمع‌آوری کند که نه تنها از جنبه علمی بسیار پراهمیت هستند، بلکه می‌توانند از هزاران میلیارد دلار خسارت مادی نیز جلوگیری به عمل آورند.

نزدیک شدن به خورشید کار ساده‌ای نیست؛ همجوشی هسته‌ای در این گوی عظیم سوزان، سبب شده است که اطراف آن را میدان مغناطیسی آشفته‌ای فرا بگیرد و در کسری از ثانیه، ذرات انفجاری مرگباری را به سوی هر آنچه که در نزدیکی‌اش باشد روانه سازد. اما این دقیقا همان کاری است که ناسا با تکیه بر کاوشگر خورشیدی پارکر یا به اختصار PSP قصد انجام آن را دارد.

هدف این ماموریت ۱.۵ میلیارد دلاری؛ مطالعه‌ روی بادهای خورشیدی، اتمسفر رمزآلود خورشید، میدان مغناطیسی و سایر خصوصیات آن است که برای نیل به این هدف، پارکر می‌بایست به فاصله‌ی ۴ میلیون مایلی (۶.۴۳ میلیون کیلومتری) خورشید برسد.

اطلاعات جمع‌آوری شده از طریق را می‌توان در پیش‌بینی دقیق‌تر وضعیت آب و هوا و همین‌طور فوران‌های خورشیدی مورد استفاده قرار داد. طوفان‌های خورشیدی می‌توانند سبب بروز قطعی در شبکه برق‌رسانی، آسیب زدن به ماهواره‌ها و اختلال در عملکرد تجهیزات الکتریکی شوند و خسارات تریلیون دلاری به بار بیاورند.

کاوشگر خورشیدی پارکر روز شنبه بیستم مرداد، ساعت ۱۲:۰۳ ظهر به وقت ایران (۳:۳۳ بامداد به وقت محلی) از ساحل فلوریدا به فضا پرتاب می‌شود و پس از چند ماه به مقصد خواهد رسید. اما این فضاپیما در راه سفر بی‌سابقه‌ی خود، با چالش‌های بسیار و شرایط خطرناکی روبه‌رو خواهد شد که مهندسان ناسا امیدوارند از آن‌ها جان سالم به در ببرد.

پروسه‌ی پیچیده‌ی نزدیک شدن به خورشید

خورشید در فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری از ما قرار دارد و کاوشگر خورشیدی پارکر سفرش را سوار بر راکت دلتا ۴ هوی (Delta 4 Heavy) آغاز خواهد کرد که در حال حاضر یکی از قدرتمند‌ترین تجهیزات پرتابی روی زمین محسوب می‌شود (البته نه به قدرتمندی راکت فالکون هوی کمپانی اسپیس ایکس)؛ اما نخستین چالش پیش روی پارکر، خود زمین است.

سیاره ما با سرعتی بالغ بر ۱۰۷ هزار کیلومتر در ساعت، به دور خورشید می‌چرخد و این موضوع در مورد هر چیزی که از زمین به فضا پرتاب می‌شود نیز صادق است. اما برای افتادن در مسیری که به خورشید منتهی می‌شود، PSP باید سرعت خود را به ۸۵ هزار کیلومتر در ساعت، برساند.

راکت دلتا ۴ هوی می‌تواند تا جایی که ذخیره سوختش اجازه دهد با سه حرکت انفجاری خود، پارکر را به سوی خورشید روانه کند اما این برای رسیدن به مقصد کافی نیست. در عوض این راکت، پارکر را به سمت زهره (ونوس) هدایت خواهد کرد و جاذبه قدرتمند این سیاره، حرکت انحرافی پارکر را که زمین مسبب آن است، اصلاح می‌کند. این فضاپیما در شش سال آینده، ۷ بار در میدان گرانشی زهره قرار خواهد گرفت و هر بار، با سرعت بیشتری به سمت خورشید شیرجه خواهد زد.

سرعت کاوشگر خورشیدی پارکر به ۳.۳ برابر سرعت فضاپیمای Juno خواهد رسید

پارکر اولین چرخش خود به دور خورشید را در نوامبر ۲۰۱۸ و از فاصله ۲۵ میلیون کیلومتری آن تجربه می‌کند. پس از ۲۱ چرخش دیگر، در دسامبر ۲۰۲۴ و در حالی که سرعتش به ۶۹۲ هزار کیلومتر در ساعت رسیده است، خورشید را از فاصله ۶.۴۳ میلیون کیلومتری ملاقات خواهد کرد.

با وقوع چنین سناریویی، کاوشگر خورشیدی پارکر بالاتر از فضاپیمای Juno (که در مدار سیاره مشتری قرار دارد) به سریع‌ترین سازه‌ی بشری در فضا بدل خواهد شد؛ سرعتی که معادل پیمایش ۱۹۳ کیلومتر در یک ثانیه یا به عبارت دیگر، پرواز از توکیو به نیویورک در کمتر از یک دقیقه است.

پروازی بی‌بازگشت به سوی جهنم

در این سفر، PSP با پرتوهایی از جانب خورشید مواجه خواهد شد که از نور دریافتی در سطح زمین، ۳۰۰۰ بار شدیدتر خواهند بود. بدنه‌ی خارجی پارکر در معرض ناحیه‌ای از اتمسفر خارجی یا تاج خورشید قرار خواهد گرفت که دما در آنجا می‌تواند به ۱۳۷۰ درجه سانتی‌گراد برسد و به راحتی فولاد را ذوب کند. اما علاوه بر شدت حرارت، بادهای خورشیدی و ذرات پر انرژی ساطع شده از آن نیز تهدیدی برای کارکرد صحیح تجهیزات الکترونیکی پارکر محسوب می‌شوند.

فاکتور کلیدی برای محفوظ نگه داشتن فضاپیما و سنسورهایش از این محیط خشن، یک سپر ویژه موسوم به سیستم حفاظت حرارتی (Thermal Protection System) است.

این سپر حفاظتی از فوم کربن با ضخامت ۱۱.۵ سانتی‌متر ساخته شده است و دو ورقه‌ی کامپوزیت کربن نیز آن را احاطه کرده‌اند. پهنای سپر به ۲.۵ متر می‌رسد و می‌تواند انرژی خورشیدی را دفع یا منحرف کند. همچنین یک سیستم خنک کننده‌ی آبی نیز با نگه داشتن دما روی ۳۰ درجه سانتی‌گراد، مانع از برشته شدن پنل‌های خورشیدی فضاپیما می‌شود.

ماموریت کاوشگر خورشیدی پارکر می‌تواند پاسخ دو معمایی را که ۶۰ سال است ذهن محققان را به خود مشغول کرده‌اند، به ارمغان بیاورید: یکی اینکه ماهیت وجودی بادهای خورشیدی چیست؟ و دیگری اینکه چرا شدت حرارت در تاج خورشید می‌تواند به میلیون‌ها درجه برسد و حتی از سطح آن هم گرم‌تر باشد؟ یافتن پاسخ این سوالات، موجب درک بهتر دانشمندان از چگونگی وقوع طوفان‌های خورشیدی خواهد شد؛ که البته به قول «نیکلا فاکس» خورشید شناس دانشگاه جانز هاپکینز، این امر محقق نمی‌شود مگر با مطالعه‌ی خورشید از فاصله نزدیک.

این کاوشگر چندین سال به ماموریت ادامه خواهد داد تا اینکه سرانجام نیروی محرکه‌ی لازم برای قرار دادن سپر حفاظتی خود در مسیر اشعه‌ی خورشید را از دست بدهد. به گفته‌ی دانشمندان، در آن زمان ۹۰ درصد از اجزای فضاپیما در اثر گرمای شدید ذوب خواهد شد اما سپر حرارتی آن، نه!

درباره : نجومی
صفحات سایت