المپیاد نجوم


فیلمبرداری از یوفو در داخل هواپیما خبرساز شد

فیلمبرداری از یوفو در یکی از هواپیماهایی که از پایتخت ایرلند به سمت پاریس حرکت می‌کرد، اتفاقی جنجالی است که اخیرا توجه علاقه‌مندان به بحث اشیا ناشناس پرنده و موجودات فضایی را به خود جلب کرده است.

فیلمبرداری از یوفو باز هم خبرساز شد؛ به تازگی مردی که مسافر یکی از پروازهای دوبلین، پایتخت ایرلند به مقصد پاریس بود، ادعا کرده که در زمان عبور هواپیما از روز کانال مانش یا همان کانال انگلیس با گوشی خود پرواز یک شی ناشناس پرنده را ثبت کرده است.

در ویدیو منتشر شده در این رابطه می‌بینیم که شی مورد نظر به دنبال خود ردی از دود سیاه رنگ دارد و هم سرعت با هواپیما حرکت می‌کند. در انتها کلیپ هم با تغییر مسیر هواپیما یوفو به جهت مخالف می‌رود. فرد ۲۹ ساله‌ای که مسئول فیلمبرداری از این یوفو است گفته که قبل از اینکه با تلفنش پرواز شی پرنده را ثبت کند، این یوفو حرکت‌های دایره مانندی را در آسمان انجام می‌داد و سپس متوقف شد.

این شخص که درخواست کرده نامش فاش نشود، ادعا کرده که به احتمال قوی هواپیما در زمان ظاهر شدن یوفو بر فراز کانال مانش پرواز می‌کرده است؛ البته نمی‌توان با اطمینان گفت که این اتفاق دقیقا در چه فاصله‌ای از دوبلین رخ داده است.

شاهد ماجرا گفته که به نظر او این شی عجیب با اجسامی که به صورت معمول در آسمان می‌بینیم فرق داشته و نکته‌ای که وجود آن را در آسمان عجیب‌تر می‌کرد، حرکت‌های دایره مانند آن قبل از شروع فیلمبرداری است.

درباره : نجومی

آن ماری سلامه,بیوگرافی آن ماری سلامه,عکس آن ماری سلامه
بیوگرافی آن ماری سلامه +تصاویر

نام اصلی: آن ماری سلامه

تاریخ تولد: ۱۹۹۰ 

محل تولد: روستای فاریا، کشور لبنان

مدرک تحصیلی: فوق لیسانس هنرهای نمایشی

ملیت: لبنانی

زمینه فعالیت: بازیگر

درباره : نجومی

 

انجمن لمپیاد نجوم ایران کسب مقام اول در بین ۴۲ تیم از سراسر دنیا در دوازدهمین المپیاد جهانی لمپیاد نجوم و اخترفیزیک سال ۲۰۱۸ را که در کشور چین برگزار شد، به جامعه لمپیاد نجومی کشور تبریک می گوید.
این تیم ۹ نفره با کسب ۶ مدال طلا و ۳ نقره بالاتر از تمامی رقبا ایستاد
مقام های دوم و سوم نیز به ترتیب به روسیه و چین رسید.
انجمن لمپیاد نجوم ایران این موفقیت بزرگ را به یکایک اعضای تیم ، سرپرستان محترم تیم آقایان دکتر مهدی خاکیان قمی و دکتر حسین حقی که از اعضای هئیت مدیره انجمن لمپیاد نجوم ایران نیز هستند، صمیمانه تبریک عرض می کند و برای این عزیزان آرزوی سلامتی و سربلندی بیش از پیش دارد
انجمن لمپیاد نجوم ایران

درباره : نجومی

چرا کفش‌های نیل آرمسترانگ با اولین ردپای انسان روی ماه مطابقت ندارند؟

ردپای انسان روی ماه موضوع تعدادی از مهم‌ترین عکس‌هایی است که در جریان اولین سفر فضانوردان به ماه در سال ۱۹۶۹، به ثبت رسیدند؛ با این حال مطابقت نداشتن این ردپاها با کفش‌های فضایی اعضای ماموریت به تازگی جنجال زیادی به پا کرده است.

ردپای انسان روی ماه موضوع تصاویری است که در ۲۰ جولای سال ۱۹۶۹ که فضانوردان آمریکایی در جریان ماموریت آپولو ۱۱ (Apollo 11) برای اولین بار بر روی قمر سیاره زمین فرود آمدند، به عنوان مدارکی برای اثبات واقعی بودن این دستاورد عظیم بشریت در حوزه هوافضا در نظر گرفته می‌شوند. این ردپاها که اولین مورد از آن‌ها متعلق به فضانورد معروف آمریکایی، نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) است، طرح خاصی دارند و اخیرا تفاوت عجیب طرح آن‌ها با نوع کشف‌های فضایی استفاده شده توسط آرمسترانگ و هم‌سفرانش خبرساز شده است.

آیا بشریت در اواخر دهه ۶۰ میلادی واقعا به فضا رفت؟ چگونه است که کف کفش‌های آرمسترانگ تخت هستند، اما اولین ردپای انسان روی ماه دندانه‌دار است؟

این‌ها سوالاتی هستند که یکی از طرفداران تئوری‌های توطئه در مورد سفر انسان به ماه،‌ به تازگی مطرح کرده و به نوبه خود جنجال زیادی به راه انداخته است؛ اما توضیح ساده و قانع‌کننده‌ای برای این ناهماهنگی وجود دارد که کاربران فضای مجازی و علاقه‌مندان به موضوع، بلافاصله پس از مطرح شدن سوال‌ها برای روشن شدن ماجرا آن را ارائه کرده‌اند.

در تصویر پایین لباس فضایی اسکایلب آ ۷ ال (Skylab A7L) را می‌بینیم که نیل آرمسترانگ با پوشیدن آن در ماموریت آپولو ۱۱ نام خود را به عنوان اولین انسانی که پا روی ماه گذاشت،‌ در تاریخ ثبت کرد.

این لباس فضایی هم‌اکنون در موزه ملی هوافضای اسمیتسونیان (Smithsonian) نگهداری می‌شود. با این وجود نکته اصلی اینجاست که فضانوردان این ماموریت تاریخی علاوه بر این لباس تجهیزات دیگری هم داشتند که یکی از آن‌ها، نوعی روکفشی خاص برای پوشاندن کفش‌های فضایی و محافظت از قسمت پایینی لباس فضانوردان در هنگام جابه‌جایی بر روی ماه بود.

این ‌روکفشی‌ها که به وسیله بند روی کفش آرمسترانگ و دیگر فضانوردان سوار می‌شدند، در زیر خود طرح آجداری داشتند که باعث به وجود آمدن شکل خاص ردپای انسان روی ماه شدند. پس از زیر سوال بردن ماموریت آپولو ۱۱ توسط شخصی که به این ناهماهنگی اشاره کرده بود، عکس روکفشی مورد نظر به سرعت بر روی اینترنت دست به دست شد.

ردپای انسان روی ماه تا میلیون‌ها سال باقی خواهد ماند!

حتی برخی کاربران به شوخی گفتند که اگر کسی باور ندارد که رد پای آرمسترانگ و دیگر فضانوردان بر روی ماه وجود دارد، می‌تواند به قمر زمین رفته و آثار به جا مانده را با چشمان خودش ببیند! ناسا اعلام کرده از آنجایی که هیچ بادی بر روی قمر زمین نمی‌وزد، ردپای انسان روی ماه تا میلیون‌ها سال دیگر به همان شکلی که بود،‌ باقی می‌ماند.

اما سوال آخری که در این رابطه مانده این است که چرا روکفشی‌های مورد نظر در کنار لباس فضایی در موزه به نمایش گذاشته نشده‌اند؟

دلیل این موضوع به اضافه‌بار فضانوردان در زمان بازگشت به زمین مربوط می‌شود. پس از فرود بر روی ماه و انجام ماموریت اصلی، مسافران فضایی برای بازگشت به سیاره خود مجبور بودند که برخی از وسایل اضافی را جا بگذارند تا وسیله نقلیه آن‌ها به‌اندازه کافی سبک شود. در بین این وسایل علاوه بر لنز تلویزیون و تجهیزات دیگر، روکفشی‌های استفاده شده در ماموریت هم وجود داشت.

درباره : نجومی

فضا,اخبار علمی,خبرهای علمی,لمپیاد نجوم و فضا
درباره : نجومی


read more:
http://www.astro.ipm.ir/conferences/bgb2019/index.jsp

درباره : نجومی

شی فضایی و مرموز نزدیک شده به زمین، شاید کاوشگر خورشیدی بیگانگان بوده باشد!

دانشمندان هاروارد ظن این را دارند که شاید اومواموا (Oumuamua) کاوشگر خورشیدی بیگانگان بوده و از سوی تمدنی پیشرفته‌ و فرازمینی به سوی ما هدایت شده باشد. این جرم آسمانی که به یک سیگار عظیم‌الجثه شباهت دارد، نخستین شی میان ستاره‌ای رویت شده در منظومه شمسی است.

اومواموا به معنای «پیام‌رسانی از دوردست» برای اولین بار در اکتبر سال ۲۰۱۷ و از طریق یک تلسکوپ مستقر در هاوایی مشاهده  شد. این شی فضایی عمدتا فلزی، دارای ابعاد حدودا ۲۳۰ در ۳۵ متری و رنگی مایل به قرمز بود و با شتاب فراوانی حرکت می‌کرد؛ اما حول محور خورشید در حال گردش نبود. در عوض بین عطارد و خورشید قرار گرفت و در مسیر خروج از منظومه شمسی، به سرعت از کنار زمین نیز گذر کرد. مسیری پیمایشی که نشان می‌دهد اومواموا یک مسافر بین ستاره‌ای از ورای منظومه شمسی بوده است. اما آیا باید آن را کاوشگر خورشیدی بیگانگان بدانیم؟

دانشمندان در ابتدا آن را یک سیارک قلمداد کرده و اندکی بعد، آن را یک دنباله‌دار نسبتا فعال معرفی کردند. اما اومواموا ویژگی‌های متعارف دنباله‌دارها از جمله دم تشکیل یافته از گاز و گرد و غبار را نداشت.

محض اطمینان، اخترشناسان تلسکوپ‌های رادیویی قدرتمند را نیز به سوی این شی فضایی نشانه رفتند تا دریابند که آیا در حال ارسال امواج رادیویی بوده است یا خیر؛ ولی چیزی یافت نشد.

از بدو شناسایی اومواموا، این احتمال که شاید خاستگاه آن یک تمدن پیشرفته فضایی باشد مطرح شده بود و به تازگی دو دانشمند از دانشگاه هاروارد، مقاله‌ای را در همین رابطه به چاپ رسانده‌اند.

در این مقاله «شمول بیلی» و «آبراهام لوئب» خصوصیات حرکتی و سرعت این جسم را ناشی از قدرت گرفتن آن از خورشید دانسته‌اند؛ به این معنا که اومواموا از مواد نازکی ساخته شده و می‌تواند با جذب پرتوهای خورشیدی، انرژی لازم برای حرکت خود را تامین کند. حال اینکه یک جسم طبیعی بی‌نظیر بوده یا سازه‌ای متعلق به فرازمینی‌ها، بر ما پوشیده است.

یکی از احتمالاتی که نویسندگان مقاله به اومواموا  نسبت داده‌اند، بادبان نوری یا lightsail است. این عبارت به جسمی شناور در فضا اشاره دارد که از نور خورشید به عنوان نیروی محرکه خود استفاده می‌کند. بشر نیز آزمایش‌هایی را برای طراحی چنین سازه‌های به منظور استفاده در اکتشافات فضایی به انجام رسانده؛ اما این ایده‌ هنوز خام است و تا رسیدن به تکامل فاصله دارد.

هرچند مرتبط دانستن این شی فضایی با تکنولوژی پیشرفته‌ی بیگانگان، چندان باورپذیر به نظر نمی‌رسد، اما نویسندگان مقاله با طرح یک احتمال دیگر، پا را از این نیز فراتر نهاده‌اند:

اینکه اومواموا کاوشگر فضایی بیگانگان بوده است یا خیر، فعلا یک راز باقی خواهد ماند

این دو دانشمند اصرار دارند که اگر اومواموا یک جرم میان ستاره‌ای تصادفی بود، باید چنین اجسامی را بیش از این مشاهده می‌کردیم. به عقیده‌ی آن‌ها، هم این موضوع و هم مسیر حرکت نامتعارف اومواموا می‌تواند نمایانگر برخورداری آن از یک منبع انرژی، ورای کشش گرانشی باشد.

همان‌طور که گفته شد این شی در مسیر خروج از منظومه شمسی، به سرعت از کنار زمین گذشت و در حال حاضر آنچنان از ما فاصله گرفته که ادامه روند مطالعات ممکن نیست. بنابراین منشا، رفتار و ساختار آن همچنان یک راز باقی خواهد ماند و شاید بهتر است فعلا به همین فرضیات عجیب و غریب دانشمندان هاروارد بسنده کنیم.

لوئب این ایده که اومواموا ساخته‌ی دست فرازمینی ها یا کاوشگر خورشیدی بیگانگان است را دارای پشتوانه علمی می‌داند و می‌گوید:

درباره : نجومی

آن ماری سلامه,بیوگرافی آن ماری سلامه,عکس آن ماری سلامه
بیوگرافی آن ماری سلامه +تصاویر

نام اصلی: آن ماری سلامه

تاریخ تولد: ۱۹۹۰ 

محل تولد: روستای فاریا، کشور لبنان

مدرک تحصیلی: فوق لیسانس هنرهای نمایشی

ملیت: لبنانی

زمینه فعالیت: بازیگر

درباره : نجومی

تاباندن اشعه لیزر در فضا فرازمینی‌ها را از وجود ما باخبر می‌کند!

تاباندن اشعه لیزر در فضا می‌تواند همانند یک فانوس دریایی توجه فرازمینی‌ها را به سیاره ما جلب کند؛‌ این ایده که به تازگی از طرف دانشمندی در دانشگاه ام آی تی مطرح شده، می‌تواند روشی قابل‌اجرا برای برقراری ارتباط با موجودات فضایی باشد.

تاباندن اشعه لیزر در فضا ایده‌ای است که بر اساس ادعای محققی از دانشگاه ام آی تی می‌تواند به عنوان نوعی سیگنال، ارتباط بین ما و فرازمینی‌ها را برقرار کند. این دانشمند به تازگی اعلام کرده که تاباندن پرتو لیزر به صورتی که تا فاصله ۲۰ هزار سال نوری از زمین قابل‌تشخیص باشد، درست همانند یک فانوس دریایی توجه حیات بیگانه را به ساکنان زمین جلب می‌کند.

تاباندن اشعه لیزر در فضا و دوستی با بیگانگان

جیمز کلارک (James Clark) از دانشگاه ام آی تی گفته است که متمرکز کردن یک لیزر ۱ تا ۲ مگاواتی در تلسکوپی به طول ۳۰ تا ۴۵ پنج متر، می‌تواند سیگنالی قدرتمند را در فضا ایجاد کند که به راحتی از انرژی مادون قرمز ساطع شده از خورشید، قابل‌تشخیص باشد.

کلارک می‌گوید که اگر ستاره شناسان فرازمینی در منظومه‌های نزدیکی مانند منظومه تراپیست که حدودا ۴۰ سال نوری با ما فاصله دارد، در حال تماشای آسمان شب باشند،‌ مشاهده سیگنال ما برای آن‌ها راحت خواهد بود؛ بررسی اخیر نشان داده که حتی می‌توان از این طریق کدهای مورس را هم در فضا منتشر کرد و پیام‌های مختلف را به رصدکننگان احتمالی رساند.

از طرف دیگر پروژه ساخت یک تلسکوپ ۳۹ متری در شیلی و همچنین آزمایش‌های انجام‌شده بر روی لیزر YAL-1 نیروی هوایی ارتش آمریکا که انرژی لازم برای ایده کلارک را دارد، نشان می‌دهند که تاباندن اشعه لیزر در فضا با چنین مشخصانی به هیچ وجه دور از ذهن نیست.

با این حال تولید چنین سیگنال قدرتمندی باعث بروز مشکلاتی هم خواهد شد؛ به عنوان مثال با اینکه لیزر مورد نظر با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شود، نگاه کردن به آن برای چشمان ضرر خواهد داشت و از طرف دیگر، اگر فضاپیما یا ماهواره‌ای در مسیر تابش این پرتو لیزر قرار بگیرد، دوربین‌ها و سایر تجهیزات آن در معرض آسیب‌های جدی قرار خواهند گرفت.

به همین دلیل کلارک پیشنهاد داده که می‌توان تجهیزات مورد نظر را بر روی نیمه تاریک ماه که از دید ساکنان زمین پنهان است، سوار کرد؛ البته این صحبت‌ها به میزان قابل‌توجهی جنبه عملی قضیه را زیر سوال می‌برند.

از طرف دیگر این سوال هم پیش می‌آید که اگر فرازمینی‌ها در حال ارسال چنین سیگنال‌هایی از محل زندگی خود باشند، آیا ما با فناوری کنونی قادر به دریافت پیام آن‌ها خواهیم بود؟ طبق ادعای دانشمندان جواب این سوال مثبت است؛ اگر بیگانگان در حال تاباندن اشعه لیزر در فضا باشند با استفاده از یک تلسکوپی یک متری و یا بزرگ‌تر می‌توان پرتو مورد نظر را دید، اما نکته اینجاست که تلسکوپ باید دقیقا به طرف منبع سیگنال قرار گرفته باشد.

البته شانس کشف چنین سیگنالی با توجه به وسعت باورنکردنی فضای اطراف بسیار پایین است، اما گفته شده که می‌توان از دستگاه‌های مورد استفاده برای بررسی گازهای سطح سیاره‌های فراخورشیدی هم برای چنین منظوری استفاده کرد.

درباره : نجومی

لمپیاد نجوم: فرقی نمی‌کند که طرفدار کدام یک از فیلم‌های علمی- تخیلی باشید چرا که، همۀ آنها حداقل دارای این وجه مشترک هستند که از کرم‌چاله‌ها برای انتقال سریع به فضا استفاده می‌کنند. آیا کرم چاله واقعی است یا فقط یکی از عناصر فیلم‌های علمی- تخیلی؟

Paul Sutterبه گزارش لمپیاد نجوم، “پائول ساتر” اخترفیزیکدان دانشگاه ایالت اوهایو توضیح داد که چرا حتی اگر کرم‌چاله وجود داشته باشد، استفاده از آن واقعا برای انسان‌ها گران تمام می‌شود. “از وی سوال شد که آیا کرم‌چاله‌ها واقعی هستند؟” ساتر گفت: آنها یکی از عناصر فیلم‌های علمی- تخیلی هستند، که در آن شما می توانید با سرعتی وصف ناپذیر به جایی دیگری از جهان بروید.

برای درک چگونگی کار این کرم‌چاله‌ها (از لحاظ تئوری)، ابتدا باید کمی دربارۀ سیاهچاله‌ها بدانید. اساسا، انواع مختلفی از سیاهچاله‌ها وجود دارد. نوعی که ما بر روی آن تمرکز داریم، سیاهچاله‌های ستاره‌ای هستند که بعد از انفجار مرگبار ستارگان بزرگ، پدیدار می‌شوند. پس از اینکه یک ابرنواختر پدید آمد، در نتیجه فروپاشی گرانشی، یک سیاهچاله به وجود می آید که قادر است تمام مواد و نورهایی را که بیش از حد بدان نزدیک شده‌اند را به دام بیندازد. سیاه‌چاله‌ها فقط می‌توانند با استفاده از تشعشعاتی که از خود ساتع می‌کنند دیده شوند و یا با اثرات گرانشیشان بر روی اشیاء دیگر رویت گردند. در عین حال این روش ممکن است برای کرم‌چاله‌ها نیز صدق کند.

اگر شما یک سیاه‌چاله را همانند یک قیف تصور کنید، اشیایی که در آن “به دام افتاده‌اند” به سمت پایین ِ قیف حرکت می‌کنند. بنابراین کرمچاله کجاست؟ در واقع کرمچاله یک قیف یکسان و وارونه است که به سیاهچاله متصل شده و، دهانۀ آن به طرف خارج قرار دارد. گاهی اوقات این نوع کرم‌چاله‌ها “سفیدچاله” نامیده می‌شوند. ساتر می‌گوید که چند مشکل در نظریه سفیدچاله وجود دارد. چگونگی ورود از سیاهچاله به سفیدچاله هنوز مشخص نیست. ریاضیات پشت سفیدچاله‌ها نشان می‌دهد که آنها فوق‌العاده ناپایدار هستند. سفیدچاله‌ها ممکن است پس از تشکیل، سیاهچاله را از بین ببرند.

اما حتی اگر کرمچاله‌ها به سیاهچاله و سفیدچاله‌ها متصل باشند باز هم کشنده هستند. بنابراین زمانی که یک فرد یا یک فضاپیما وارد چنین افق رویدادی شود، به دام خواهد افتاد. هیچ راهی وجود ندارد که آنها بتوانند از سیاه‌چاله یا سفیدچاله بیرون بیایند؛ چرا که بنابر تعریف شما هرگز نمی‌تواند از افق رویداد یک سیاهچاله عبور کنید؛ بنابراین شاید بهترین کار این است که کرم‌چاله‌ها را به “دکتر هو” یا یکی از کاپیتان‌های جنگ ستارگان واگذار کنیم.

ترجمه: سهیلا دوست پژوه / سایت علمی لمپیاد نجوم

منبع: space.com

درباره : نجومی
صفحات سایت